Het hoofdkwartier van de antiwoke-beweging (3)

De hoofdredacteur van Neerlandistiek, Henk, zat zijn nevenfunctieregister bij te werken. De Raad van Bestuur van het machtige orgaan had hem ooit een nulaanstelling aan een eerbiedwaardige universiteit aangeboden, als hoogleraar Neerlandistiek en de neerlandistiek, maar hij wist niet dat dit betekende dat je aan die universiteit precies alles moest vertellen wat je deed. Terwijl er gisteren collega’s aan de schandpaal waren genageld omdat ze onbezoldigd in het bestuur van goede doelen zaten. En toen besefte Henk ineens dat hij op zaterdag beheerder was van een speeltuintje in de buurt, en voorzitter was van een stichting die jaarlijks geld inzamelde voor een middelbare school in Kenia.

Oei! Als Nieuwsuur daar maar niet achterkwam!

“Kijk nu eens!” riep Bart nadat hij de kamer van de hoofdredacteur was binnengestormd. Die hoofdredacteur, Henk, had het binnenstormen niet opgemerkt, maar keek op bij deze drie woorden. Bart wees naar het beeldscherm vóór hem. “De nieuwe column van Joop! Weer een en al woke-gedoe!”

“Sssjt!” riep Jonneke. Ze was bezig aan een blogpost over de Universiteit van Amsterdam en was naar Henk gekomen om raad. Daar had de decaan onlangs aangekondigd dat er in de Amsterdamse binnenstad geen ruimte meer was om ruimte te gebruiken om na te denken. Universitair docenten konden alleen nog komen om college te geven of te vergaderen. ‘Out of the box denken’ noemde de decaan die armoe. Jonneke worstelde ermee: hoe kon je hier nog tegen argumenteren zonder dingen te zeggen die iedereen kon verzinnen?

“Wokegedoe?” Henk opende de column en bestudeerde hem. “Maar dit is een stukje over S. Carmiggelt?”

“Precies!” krees Bart. “Kijk nu toch eens man! Hij zegt dat het soort beschrijvingen van oude mannetjes die jenever drinken nu niet meer zouden kunnen.”

“Dat je nu ook andere mensen in café’s tegenkomt. Dat is toch ook de waarheid?”

“Waarom, waarom, waarom is er niets meer veilig? Eerst zijn het genderneutrale wc’s, nu ook genderneutrale Kronkels?”

“Ik vind dat je overdrijft.”

“Ben jij nu naïef of ben je één van hen? Zie je niet dat dit een enorme dreiging is? In Maastricht is een universiteitskrant gebombardeerd door gekken die vonden dat je niet over vrouwen mag spreken maar over mensen die menstrueren! En dan moet je daar natuurlijk weer de juiste pronouns bij zoeken!”

“Om gek van te worden!” riep Jonneke. “En dan worden wij zeker weer gecanceld als we hen niet op die manier wensen aan te spreken! En Joop doet daaraan mee! En jij ook!”

Henk zuchtte. Overal dreigde gevaar. “Ik roep wel weer een redactievergadering bij elkaar, zei hij gelaten, en tikte iets op zijn telefoon. Op de redactie van Neerlandistiek was men nog niet toegekomen om out of the box te denken en dus hadden mensen er nog ruimte om op hun werk na te denken. Dus waren mensen meestal aanwezig, zelfs voor vergaderingen. Met een schok besefte hij zich dat hij nog niet had gemeld in het nevenfunctieregister dat hij soms insprong als hulpscheidsrechter bij de hockeywedstrijden van zijn dochter.