Komende zondag wordt tijdens Poetry de C. Buddingh’-prijs voor het beste poëziedebuur van het afgelopen jaar uitgereikt. Dichter Ingmar Heytze koos uit iedere genomineerde bundel een gedicht. Vandaag als tweede ‘tussentaal’ van Esohe Weyden, uit haar bundel Tussentaal.

tussentaal

ik draag mijn hart hoog
en laat het smelten op mijn lippen
smaak bijtende klanken
wanneer ik kauw op mijn compagnon
de tussentaal

in mij wordt steen na woord en woord na steen
gesjouwd en geploeterd
gevloekt en geroepen
gebouwd aan de lopende band
die levenslang de mensheid ingaat

hoewel mijn laatste ademhaling niet ver meer reikt
slechts tientallen decennia van mijn duimen gespreid
weet ik dat zij in elk van ons genesteld
met dunne draden onze dromen aan elkaar rijgt

zij maakt van niets iets
want zij geeft door zinnen aan zinloosheid betekenis
blaast beweging waar het statisch is
en warmte rond de ijzigheid

ik ben de dichter die dichter naar haar toe kruipt
bij elke rijmverdoezeling
in de schaduw van mijn schedel
schuilen mijn herinneringen nabij
turen met gespleten ogen
naar het gekomen, komt en komende
want alles is een muze van de schrijfsels
en wordt ononderbroken zacht
met mijn compagnon, de tussentaal, aan mijn zijde

elke ode die nu vanonder mijn nagelplaten valt te schrapen
scherp geschreven
is in wezen de verwoorde gedaante van haar

Esohe Weyden (1999)
uit: Tussentaal (Uitgeverij Vrijdag, 2022)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.