Uit elektrobloem van Daniël Labruyère, met niet alleen gedichten maar ook tekeningen en schema’s.

Moeder elektriciteit in onze aderen.
Pulsars puls pulserend aan supernova’s, een
neuraal netwerk, fractalen die stationair ronken
als een slaperig brein.
Voor een splitseconde tussen de secondes
duizelen de nummers,
maar maak je geen zorgen! Het zijn net dieren,
een transitiemodulatie superpositioneel
perplext door hun eigen vorm.
Het wordt een schoon lichaam,
een eenvoudig lichaam.
Een lichaam waar het sap in de huls gekneed kan worden.
Een lichaam waar een stad in huist
van mens, dier en elektrobionische bloemen.

Daniël Labruyère (1988)
uit: elektrobloem (2022)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.