Uit Uitlichten, de nieuwe bundel van Emma Crebolder.

Hoe ik niet vergat.
Ik voelde mezelf terugkeren
naar het herinnerde begin
ik wilde dat.

Ik was nog klein, het bed
te groot, de lakens altijd
wit. En opgerold vergat
ik huid en haar en hing
tussen bloed en slijm
in een spelonk. Mijn speeksel
hield ik stil en in mijn mond
mijn ogen puilden uit, mijn
benen lagen opgekromd.
En nooit, nooit ben ik
vergeten dat ik dat kon
liggen in een meeldraadkom.

••

De hand die tastend uit het manuscript zilvervisjes joeg en
verder las waar men gebleven was.

••

Hoe een bamboebos
klaar is voor productie
de serene stilte tussen
het groener groen
versneden wordt
in repen waarvan
de vaardige vlechter
het vuur en de hete hars
ons bijna gewichtloze
kommen gaf.

Emma Crebolder (1942)
uit: Uitlichten (2022)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.