•• Een fragment uit Aan tafels, een nieuw lang gedicht van Joke van Leeuwen “over de sporen die mensen in dingen achterlaten”.

weer raakt het dagelijkse oeverloos
verwrongen — waar woensdags nog
een taart, een gaatje in je trui
een opdrachtje voor school, een
lumineus idee, en donderdags
alleen het hoogstnoodzakelijke mee
naar ergens waar daar hier heet en
hier daar, een koffer en een tas en
thuis nog in een la herinneringen
klevend aan de dingen die er
achterbleven met onzichtbaar dna —
ze zijn gewoon, die dingen, ja, ze
leveren niets op als ze in handen
vallen van — ze zijn betast, gekerfd en
er ontbreken kleine onderdelen
losgeraakt en weggerold — ze horen
bij wie wegrolt naar een heen
waar wat gewone woorden waren
al meteen terugverlangen naar het
vanzelfsprekend horen bij, het
niet in monden sterven

Joke van Leeuwen (1952)
uit: Aan tafels (2022)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail