•• ‘Elegie van de koude voeten’ van H.H. ter Balkt is opgenomen in de door Marieke Lucas Rijneveld samengestelde bloemlezing Natuur, met gedichten die (soms meer soms minder) met de natuur te maken hebben (leesfragment).

Elegie van de koude voeten

De winter hing in de lucht met bek en toeter,
blazend, een haviksnavel en bedroefd snaterend
een gans, die de boot miste, ingevroren zwaan op de
oogbol; lopers van looddieven knarsten in sloten.
leeg en vol galm was mijn galmgat, rollend vat
een psalm davids blies de wind op mijn duigen,
achtersteribbe was ik, honderdste hond, mijn tenen
stijf in mijn vuilverbranding; vuile
lucht klepperde als een luik. waar hing de weg
uit, waar het dorp. transplantatie van flora en fauna
in schrikdraad en trauma; door mijn kop raasde
fabel van de wezel die bloed dronk van de rasp en t was
zijn tong. o smederijen, o leidekkers, vallend.
hazen stroopten de stropers, hoor hoor hun lopers
razen: zo raast de kieuw onder t ijs van de vis,
onze aartsvader, sneeuw klontert als wit alg
schoorstenen samen, rook uit mijn neusgat
en t stenen gras. het dorp kookt in zijn pot
duisternissen en stiltes voor t oog van de naald.
rood gromt vuur in t houtblok, hond die inslaapt.
allen stil, ik wakker. de rat slaapt, de muis slaapt.
de jak in de zenuwbergen, het ei in t hooi;
grootjes oog in de val aan t roggebrood geklonken
in die winter die avond toen t zilver koper werd
toen insneeuwde alles, rook en vuur.

H.H. ter Balkt (1938-2015)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail