Uit Aanblik, de nieuwe bundel (recensie hier) van dichter en beeldend kunstenaar Paul Meeuws.

Xylofoon

In een veehal gedanst met een Poolse.
Z’n beste pak had hij aan, waardoor hij er
als een kerkganger uitzag.
Dat kwam trouwens goed uit,
want zij was nog katholiek.

Ze dansten min of meer lopend en ze vertelde hem
over Wojtyla, die paus die hem nog vaag bijstond.
Een krachtige, vrolijke man die een aartsconservatief bleek.

Dat woord viel verkeerd, of, beter gezegd,
bleef tussen hen in hangen, zoals later die sinaasappel
tijdens dat dansspel voor alleenstaanden.

Toen kwam er een wals.
Ze leken in een ander lichaam te stappen
wat helaas wat te snel ging.
Wonderwel lukte het draaien.

Zijn blik gleed langs de stangen die nog
in de muur zaten, alsof zijn oog xylofoon speelde.
En hij voelde zich met dat woord net zo alleen
als vroeger met de naam van een meisje.

Paul Meeuws (1947)
uit: Aanblik (2022)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht in hun mail