Uit Fijnstof van Trudy Dijkshoorn.

Duikvlucht

Vanaf het water lijkt het stoutmoedig en sierlijk en zo gepiept
fluitje van een cent, kwestie van lef en dolfijnenvleugels.
Bij elke tree groeit de hoogmoed, groeit de diepte.

Voor je het weet sta je op het wiebeligste puntje van de duikplank
tussen het luidkeelsgekwetter onder de spanten van het zwembadplafond.
De weg terug is één grote golfbeweging, te lang en te glibbertenig.

Hier kun je roemloos ten onder gaan, verlies ter hand nemen
of het bravour in je hazenvoeten hervinden. Dus neem de duik
voel de val en het loslaten van geen weg terug, alleen het vallen.

Laat het water plonsen, hard, je tollend in bruisbellen zakken, dieper
en dieper, de longen sluiten, verwelkom de wereld waarin je zwaarte zweeft
tussen watergangers en slagenmakers. Laat het goed je niet in die ene seconde

ontglippen en werp jezelf omhoog — voor de keel dichtsnoert en je
blauw-op-blauw de bodem lijkt te raken — opwaarts op je laatste adem en vind
jezelf terug tussen de badmutsen in alle kleuren. Zij kijken er niet van op.

Trudy Dijkshoorn (1959)
uit: Fijnstof (2022)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail