Zoo teedere schade als de bloemen vreezen
van zachten regen in de maand van Mei,
zoo koel en teeder heeft uw sterven mij
schade gedaan, die nimmer zal genezen.

Eens, toen wij na den nacht te saam verrezen
lagen de rozen vochtig en gebroken, ik en gij
wisten dien langen nacht van regen, ik noch gij
konden van teerheid immermeer genezen.

Gij hebt de witte en roode rozebladen
gebeurd in uwe smalle hand, zij vielen
vochtig en sidderend weer in ’t diepe gras.

Hoe zal dan ’t hart van even teedere schade
genezen, nu om u de rozen vielen,
nu uwe handen stil zijn, diep in ’t gras.

J.W.F. Werumeus Buning (1891-1958)
uit: In memoriam (1921)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.