• Uit Vrijetijdsgedichten (uit het Arabisch vertaal door Djûke Poppinga) van de Nederlands-Tunesische dichteres Lamia Makaddam.

Wanneer een vrouw roept
moet de wereld stilstaan om haar te horen.
De vrouw roept immers niet zomaar.
Ze roept niet om terug te krijgen wie ze heeft verloren
maar ze spreekt uit wat zich in het hart van de aarde bevindt.

De vrouw huilt
opdat de wereld zal vrezen voor het einde,
opdat de rivieren zich voorbereiden op de droogte.
De vogels beginnen hun trek naar het zwarte gat.

Dat een vrouw huilt om iets dat zij heeft verloren of iets dat haar heeft
verloren
komt niet alleen door de wind die met haar hoofd tegen een muur slaat,
komt niet door de weg die plotseling merkt dat hij zonder richting is
en niet door de deur die het huis niet kende.
De vrouw huilt om te waarschuwen voor een aardbeving,
precies zoals katten dat doen.
Negeer nooit een vrouw die weeklaagt
want als ze dat doet
loopt het slecht af met jullie allemaal.

Lamia Makaddam (1971)
uit: Vrijetijdsgedichten (Jurgen Maas, 2023)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht