Vooraf. Het beeld in de titel klopt (proberen te kijken naar de taal en de aanpak in Simon Carmiggelts Kronkel-cursiefjes) en het woordgrapje is verleidelijk (motorkap en car-). Maar het is anderzijds niet een al te technische zomercheck die hier uitgevoerd wordt. Als ik dingen beweer die elders al verdedigd of bestreden zijn, wees zo vriendelijk me dat te mailen, dan maak ik daar graag vermelding van. De serie sluit als het ware aan bij de reeks met advertenties en hun taal uit Het Parool van de zomer van 1955. (Zie hier en de 50 vervolg-afleveringen).

Toen Simon Carmiggelt eind november 1987 overleed, was hij sinds enkele jaren niet meer actief als schrijver van de dagelijkse Kronkel in Het Parool. Hij was er betrekkelijk kort na zijn pensioen mee opgehouden althans op de manier waarop hij ze jarenlang (met de hand) schreef, stukje bij beetje en dat zes dagen per week. De bekendste schrijver van Nederland was een van de overtreffende trappen waaronder hij bekend stond en dat voor iemand die weliswaar veel maar toch in een vooral regionale krant publiceerde. In zijn begintijd werd het dagelijkse stukkie ook met enige vertraging geplaatst in Het Rotterdamsch Parool en in het Nieuw Utrechtsch Dagblad. Later moesten niet-Paroollezers wachten op de jaarlijkse bundeling van de beste 50 Kronkels die De Arbeiderspers jaar na jaar heeft uitgegeven. Dat was een deel van wat Carmiggelt schreef en het zou wat ver voeren om een overzicht van al die bundels te geven. Bovendien zijn die pak ‘m beet 8700 cursiefjes de bouwstenen die de kern van zijn werk uitmaken. Die zouden toegankelijk(er) moeten zijn.

Jaren na de jaarlijkse succesnummers die ook nog eens herdrukt en herdrukt werden, kwam in de loop van de jaren ‘90 van de vorige eeuw bij De Arbeiderspers een reeks bundelingen uit. Die zijn handzamer, met beter papier en een dikker formaat van in de 200 pagina’s per deel. Wat dunner maar zichtbaar in die serie paste S. Carmiggelt Een levensverhaal van Sylvia Witteman en Thomas van den Bergh (1998).

Bijzonder – en een onderstreping van de positie van Carmiggelt – is dat in 1999 van de hand van Henk van Gelder Carmiggelt. Het levensverhaal verscheen, bij Nijgh & Van Ditmar. Wat bij Witteman en Van den Bergh in 1998 een onbepaald lidwoord was (een) en op het omslag zichtbaar, werd een jaar later bij Van Gelder het bepaalde lidwoord. Dat het staat alleen op het titelblad. Ook daar moet bij de uitgeverij royaal over nagedacht en gediscussieerd zijn.

Dit stukje verscheen eerder op het blog van Siemon Reker