• Uit Nieuwe zwanenzangen, de nieuwe bundel van Jeroen Messely.

Friedrich (1832)*

Als het morgenrood gaat bloeden
(en het grauwe maanlicht minacht)
broeden de zwanen als dode witte mannen
op snode plannen en knakken
het riet maar breken het nooit

Zij krijsen niet als meeuwen
Happen zelden naar een tweede adem
Duiken niet als vissen naar de bodem
om te geloven in innerlijk vertoon

Zij wachten tot de nachtlucht dooit
om te drijven, halsstarrig desnoods
als stengels in een rootput

Caspars zwanen vlassen op de liefde niet
want de liefde is gelogen, een lichtkogel die je weglacht,
wegwuift met je vleugels
Iets voor uilskuikens en jakhalzen,
niet voor standvogels

Macht erotiseert, ja
maar eros atomiseert ook weer

Laten we donders goed naar de witte zwanen staren
Vanaf onze vlonders lijken het jaknikkers,
o zo teder tussen de lisdodde, eigen vinding

Maar neen, kijk beter: hun beider zenuwen
maken in het geheel
geen zwaluwstaartverbinding

Jeroen Messely (1978)
uit: Nieuwe zwanenzangen (2023)

* Friedrich, Caspar David (1774-1840) – Duitse romantische schilder; iconisch is zijn ‘Der Wanderer über dem Nebelmeer’ (ca. 1818); in 1798 vestigde Friedrich zich definitief in Dresden, de stad die veel later, in de nacht van 13 op 14 februari 1945, door de geallieerden werd gebombardeerd.

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail