• Uit Niets dan dit. Een lijflied voor de ziel, de nieuwe bundel van Piet Gerbrandy.

Het lied van de adem

Toen stak daar ineens een straalstrakke wind op
            dragend oranjerood zand uit dorre contreien
                        die woest en leeg moesten heten daar onzijn

daar van zijn nog niet gescheiden is al kent
            de ongeknede stof wel kleur en gedaante en wondere
                        zachtheid die hier een waas legt over harde

glanzen. Misschien is dit het blazen van de Muzen
            gebrand als zij zijn op verhalen van duistere eenvoud
                        die spelen op naakte locaties die zij graag kleden

in waden van klei geur en klank van dierbare gruzelementen —
            want wat kapot ging is ooit heel geweest. Op kinderfietsen
                        op auto’s van felle modellen op schelle winkelgebieden

vlijt zich een tedere aura van zuidelijk gruis dat sombere
            stompe boze en hebbende mensen gebiedt zich seconden
                        te beraden op hun positie als denkende bouwsels van stof.

Er is een aarde denkbaar zonder mensen dieren en water
            drinkende eiken en dingen maar dat is niet hoe het gegaan is.
                        Er is iets gegroeid wat wij liefdevol moeten bezingen.

Piet Gerbrandy (1958)
uit: Niets dan dit (2023)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag gratis een gedicht in hun mailbox