De adoptiefase van Weesgedichten is nu een week geleden zeer succesvol gestart. Binnen één kwartier werden maar liefst 600 adopties verricht door ruimhartige adoptieouders. Er zijn in de Lage Landen nu totaal 3100 Weesgedichten geadopteerd. Maar adopteren kan nog!
Weesgedichten zijn 100 Nederlandstalige gedichten van evenzovele Vlaamse en Nederlandse dichters. Iedereen met een raam aan straat, bewoner, winkel, school of ondernemer, in het werkgebied van een deelnemende bibliotheek kan gratis een Weesgedicht adopteren voor op het raam.
weesgedicht zkt Adoptieraam
Met de slogan ‘Weesgedicht zkt Adoptieraam’ brengen we samen met Vlaamse, Brusselse en Nederlandse bibliotheken de poëzie letterlijk bij de mensen thuis! Hoe? Door straten en ramen te overspoelen met gedichten. Zo worden tot wel honderdduizenden voorbijgangers bereikt en verspreiden de Weesgedichten de verrassing van en de liefde voor poëzie en taal. Vrijwillige handletteraars schrijven de gedichten met afwasbare stift op de ramen van de adoptieouders. In Nederland sieren zo in januari, in aanloop naar de Poëzieweek met het thema ‘thuis’, honderden gedichten de ramen van straten. Op deze manier toveren wij de straat om tot een bewandelbare poëziebundel.
wacht niet langer
Op De Taalstaat kwamen de gedichten ook voorbij: wacht niet langer en adopteer ook jouw Weesgedicht of geef het cadeau. Het wordt dan in de tweede helft van januari aangebracht door een vrijwillige handletteraar.
Hier lees je hoe het adopteren in z’n werk gaat en staan de deelnemende bibliotheken handig op rij.
In België en Nederland tezamen worden maar liefst 4525 Weesgedichten aangeboden via 180 (!) bibliotheek- vestigingen: 105 in Vlaanderen en Brussel, 75 in Zuid Holland en enkele andere plaatsen van 13 bibliotheek- organisaties. Deelnemende bibliotheken in Nederland zijn te vinden op https://weesgedichten.nl/adopteren
We maken met elkaar een dichtbundel van de straten tijdens Poëzieweek 2024!
Meer weten? Volg @Weesgedichten op Instagram- en Facebook.
Kerst is een kwelling. Maar het kan niet op. Er zijn meer kwellingen. Die Weesgedichten. Nog erger dan die hypocriete kitsch van “Welcome”, “Home Sweet Home” en dergelijke voor de ramen.
Als ik al een gedicht wil adopteren, dan doe ik dat helemaal zelf zonder de vernederende voogdij van bibliotheken die blijkbaar niets beter hebben te doen dan mee te deinen op de golven van de plebspretcultuur en boekjes waarin de onschuldige Zwarte Piet staat afgebeeld, uit de rekken te halen.
Wekt een overlast bezorgende overdaad aan gedichten in de openbare ruimte op tot liefde tot poëzie? Het zal eerder afkeer oproepen. Alweer dat quasi-interessanterig gezever en gezweef van zich vervelende KRO-NRCV-ouderen met ANWB-lidmaatschap, zal menigeen denken. En waarom zou iedereen poëzie moeten lezen?
Als ik een gedicht wil lezen, dan niet zoefzoef in de openbare ruimte maar in volle, bedachtzame concentratie in mijn eigen kamertje. In de openbare ruimte ben ik met andere dingen bezig, Bijvoorbeeld met opletten dat ik niet bots op appende medemensen of dat wat daar voor doorgaat.
Maar zoals het gaat in een democratie, mij word niets gevraagd. Mijn mening doet er niet toe. Want de betweterige populistische zelfbenoemde cultuurregenten hebben lak en daarnaast ook maling aan de bezonnen maar schurende mening van zelfstandig denkende burgers.
Mokken met daarop een afbeelding van een visueel kunstwerk. Zo’n kerstcadeau verdwijnt regelrecht in de kliko. Zo ook bekers met Fokke en Sukke of nog erger met een dichtregel of een kreet van Loesje.
Weesgedichten, door welk duur reclamebureau is dat nou weer verzonnen? Hoeveel geld en werkuren zijn er verspild?
Wat geweldig positief. Zoek hulp!