Uit Nu we er toch zijn, de debuutbundel van Erwin Hurenkamp.

Als je de laatste man op aarde was

Na zondvloed op zondvloed eindelijk uit kunnen stappen. We waagden ons
op drassige graslanden (voormalige hoogvlakte), maar vlinders
vinden hun waardplanten eerder.

Later bouwen we – rouwranden onder onze nagels en god wat waren we blij met de geiten …
ons eerste huis van hout, we vonden een plekje aan het water. We halen herinneringen op
aan onze vroegste hutten en de tijd dat we aan het muteren sloegen

dat was nog voor de vloed. Geslacht voor het gemak maar afgeschaft
en iedereen toegerust met een dubbele set primaire kenmerken. Onze vrijpartijen
op dat veldbed. Er zat wel eens iets in de weg. De tuin is af.

Je vingert een flox en ik kom klaar van trots
als je me je zelfgemaakte bankstel toont.

Vooralsnog hebben we slechts een ark
en is het wachten op de eerste regen.

Erwin Hurenkamp (1993)
uit: Nu we er toch zijn (Querido, 2023)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox