• Twee gedichten uit Mal dood lam, de nieuwe bundel van Kurt De Boodt — een naar de Waalse heuvels verhuisd stadsmens.

Dramaturgie tijdens de eerste lock-down, ongebruikt

Dit is een venster. Als het donker is, zie je enkel je spiegelbeeld. Je eigen
omgeving. Als de zon opkomt of ik aan de andere kant een lamp aan-
doe, schemeren er dingen door. Op onbewaakte ogenblikken zet ik het
raam open. Dan kun je voluit ademen en binnenkijken. Dan springen
beelden bij jou binnen. Dit is virtueel. Dit is reëel. Dit is een droom.
Dit is een speeltuin. Dit is een sauna. Dit is een repetitie. Dit is een test.
Dit is open. Dit is toe. Dit is herhaling. Dit is een sneakpreview. Dit is
een fout idee. Dit is een goed idee. Dit is een filmset. Dit is een podium.
Dit is een innerlijke conversatie. Dit is een uitstalraam. Dit is een ding.
Dit is een toekomst. Dit is het leven. Neem het mee.

•••

Polaroid ontwikkelt instant jouw retrogevoel

Aan de schommel zit ik in kleermakerszit. Zie hoe nichtje
schommelt. Op haar slipje blozen verse aardbeitjes.
Achter de azalea’s toont zij mij plechtig haar spleetje.
Stop vijf frank in ’t gleufje en Pluto schommelt je suf.
Zo Dombo. Zo Fopsmurf. Zo gedaan. Wolk in broek in fles.

‘Nu gij, laat mij uw slurfje zien.’ Nichtje scharniert haar knietjes:
‘aanschouw hoe meisjes klateren.’ Horen jullie ook bijtjesgezoem?
Peter Pan en Frère Jacques, broer en neef, spelen Cowboy
en Indiaan. Ik speel het publiek. Tour de France en plastique.
‘Wilt u soms met mij spelen, Action Man? Galgje of Big Bang?’

Kurt De Boodt (1969)
uit: Mal dood lam. Een pastorale (Wereldbibliotheek, 2024)