Het is nog dagenlang Poëzieweek, gelukkig. Koop een dichtbundel en dan krijg je een boek dat in alle opzichten een geschenk is: Kom nog even naar mij kijken straks van Edward van de Vendel.

Het is zijn eerste dichtbundel voor volwassen lezers. Het boekje met tien gedichten heeft mij zeer geraakt. Het zijn gedichten over het leven – sterk autobiografisch, maar nergens zo particulier dat ze niet invoelbaar zijn. De kracht van deze gedichten vloeit voort uit de vorm die de dichter vond om zijn herinneringen en gedachten tot uitdrukking te brengen. Die vorm is niet wezenlijk anders dan in zijn poëzie voor kinderen, zoals ‘Wat je moet doen als je over een nijlpaard struikelt’ en ‘Gelukkig en blij’. Het subtiele binnenrijm maakt de gedichten niet alleen klankrijk maar stuwt de gedachtegang voort, zoals ook het ritme dat doet in jambische regels als ‘Wat blijft er van mijn vaders eenzaamheid’ (in ‘Fai rumore’).

In het laatste gedicht stelt de schrijver zich voor hoe hij zal ontwaken op ‘de zachte ochtend’ van zijn negentigste verjaardag, met stramme leden en denkend aan zijn vrienden. Hoe konden zij zo flonkeren?

Mijn vrienden zijn
een vuurvliegjesverschijnsel.
Gloeien deden ze
vanuit zichzelf!
Dat denk ik, en ik
grinnik dan tevreden,
omdat ik me een woord
herinner: bioluminescent.
‘Ja jongen,’ mompel ik
‘dat is dus wat jij bent:
voortdurend
onder ogen.’
Daarna begint mijn dag.

Of misschien
die keer
niet meer.

Maar dat dan zien
als weer zo’n
glinsterende vorm
van mededogen.

Het zal niet de laatste keer zijn dat deze schrijver de levens van jonge en oudere lezers laat gloeien. Wie de gedichten van Edward van de Vendel leest, of voorleest, voelt zich gezien en gehoord. Wat willen we nog meer van de dichtkunst?

Edward van de Vendel, Kom nog even naar mij kijken straks. Poëziegeschenk 2024. Gent: PoëzieCentrum, 2024. De fraaie omslagtekening is van Ludwig Volbeda.