Ik ben al sinds het einde van de middelbare-school fervent lezer van dag- en weekbladen. Ik denk dat ik het begin daarvan zelfs precies weet te plaatsen: we waren in 5 of 6 VWO op excursie naar het Allard Piersonmuseum. Het was een mooie lentedag en op het Rokin stak een man de straat over: strakke kuif, hip colbertje, en in zijn zak achteloos een exemplaar van Vrij Nederland, met dat typische logo goed zichtbaar.

Ah! Op zoek naar een passende identiteit, was dat een mooi opstapje: zó zag een intellectueel er dus uit. Dat was andere koek dan ik thuis in Nijmegen gewend was: mijn ouders – en iedereen trouwens – las alleen De Gelderlander, een krant voor de katholieke middenstand en fout in de Piersonoorlog bovendien.

Het was het begin van een bladenverslaving die tot op de dag van vandaag duurt. Ik heb een abonnement op Trouw, koop op vrijdag NRC en zaterdags de Volkskrant, ik ben geabonneerd op De Groene Amsterdammer en HP/De Tijd (dat leg ik nog weleens uit), ik ben digitale abonnee van De Gelderlander (jawel) en Follow the Money, en ik ontvang tweewekelijks Argus, die Amsterdamse variant op Wijkkrant Nijmegen-Oost.

Mijn weekeinde begint perfect als ik met die stapel papier op de bank zijg.

Maar dat gaat richting het einde.

Patricia Veldhuis, de net aangetreden hoofdredacteur van NRC Handelsblad, werd deze week in een interview gevraagd of zij degene gaat worden die de zes dagen per week verschijnende papieren krant gaat afschaffen.

Mijn voorganger zei twee jaar geleden al dat we binnen drie tot vijf jaar doordeweeks geen papieren krant meer zouden hebben. Ik denk dat dat realistisch is. Waarschijnlijk met uitzondering van de donderdag en de vrijdag, want op die dagen hebben we nog veel “papieren lezers”, vanwege de cultuur- en boekenbijlages.

Ik hoorde dat hetzelfde gaat gebeuren bij Het Parool, als pilot voor de andere landelijke dagbladen. Enerzijds zeer hoopvol: want de mooiste dagen blijven van papier. Anderzijds: allicht is het het begin van een definitief papieren einde.

En ik snap ook wel dat ze niet alleen voor mij en een paar andere idioten al die mooie bladen kunnen blijven drukken. Sterker nog, als ik mijn eigen bovenbeschreven leesgedrag langsloop, is daar ook wel wat op af te dingen.

Trouw hebben we dus dagelijks, maar ik geloof niet dat ik die altijd elke doordeweekse dag helemaal spel. Daar staat tegenover dat ik, als ik in ons huisje in de Achterhoek ben, wél steevast bij het ontbijt de digitale editie opsla. De Groene is een ander geval. Die heeft de mooie service dat je als abonnee dagelijks een digitale nieuwsbrief ontvangt met één van de artikelen die die week op papier verschijnen, alsook dat daags voordat het blad op de mat ploft de hele editie als pdf gemaild wordt – zodat ik dat wat me acuut boeit al gelezen heb voor het blad in huis is. Laatst lagen er maar liefst twee exemplaren nog onuitgepakt in hun papieren velletje tussen de schaarse post. ‘Léés je dat ding eigenlijk wel?’, vroeg Hanneke. Eh.. ja dus.

Ik denk eigenlijk dat HP/De Tijd (ik leg dat dus nog wel een keer uit) het op dit moment het slimste aanpakt. Op papier is het een maandblad, maar de dagelijkse digitale update is een mooie mix tussen artikelen uit het blad van die maand, soms actuele artikelen die (nog) niet in het blad staan, een aan de actualiteit gekoppelde keuze uit hun ruime archief (een oud interview met Dries van Agt bij gelegenheid van zijn overlijden) en elke dag actuele columns (dan moet je wel afentoe Max Pam voor lief nemen, maar da’s ook wel goed want alleen het Volkskrant Magazine volstaat niet voor een hele week ergernis).

De balans: ik ben nog een tijdje veilig met mijn papieren liefde, maar bereid me er voorzichtig op voor dat ik ooit – en misschien niet eens zo héél ooit – vrijdags met de laptop op schoot mijn weekeinde zal ingaan. Hopelijk duurt dat nog even.