Mooi, dat Petersburgese decor, de couleur locale van ijzige grachten en de zwarte dagen als winterse tegenhanger van de witte nachten. Maar wie denkt het blokse gedicht het daarvan moet hebben, heeft het mis. Ook het omgekeerde, hei, zinderende hitte en schaapskooi kunnen aanleiding geven tot een flits waarin het nu eeuwig wordt en het nunc stans zich ruimtelijk over de godganse tijd uitbreidt.

Kom ik neem je mee naar de rand van de Strabrechtse Hei
Alles is schijn, en niets om van versteld te staan
Strabrechtse Heide daar kom ik…

Behalve in die Noord-Brabantse adapatie van Strawberry Fields Forever wordt de sfeer van de zoemende insecten en het nietse loom ook erg goed opgeroepen in de dichtbundel Orlam van PJ Harvey, waarover ik eerder schreef in blog 216, hier. Voor mij tenminste, omkleed als het is met herinneringen.

Dag. Zandpad. Schaapskooi. Het heden –
En licht – verstandig brak en broos.
Een tel is alles hier beneden,
En weg, voorgoed. Er is niks loos.

Leef – en ’t gaat gewoon weer verder,
En eindigt dan. Ook dat is mooi:
Nu, het zandpad en de herder,
De dag, de schapen en hun kooi.

Dit stuk verscheen eerder op VandaagsVertaalProbleem