It Nederlânsk neamt in muzyknoat en in nút om te iten beide ‘noot’, wylst it Frysk ûnderskied makket tusken ‘noat’ en ‘nút’. Eins is it Nederlânsk hjir de frjemde ein yn ’t bit, want de measte Germaanske talen hawwe twa ferskillende wurden. De muzyknoat is in frij resint lienwurd fan it Latynske ‘nota’ en is sadwaande folle minder ferfoarme troch de klankwetten fan de lienende taal. Foar ‘nút’ is dat in hiel oar ferhaal. It is in erfwurd fanút it Proto-Germaansk, dêr’t it nei alle gedachten sokssawat as *hnut- wie. It die dêrnei mei oan alle klankwettige feroaringen dy’t in Germaanske taal trochmakke, en dêrtroch liket it Dútske ‘Nuss’ oars as it Ingelske ‘nut’ en it Sweeske ‘nöt’. Yn it Aldfrysk soe it faaks in foarm as *hnutu west hawwe kinne (krekt as it Aldingelsk), en dan fia *nut(e) (mei in oe-eftich lûd) oergien wêze nei de foarm fan no.