It Krystkongres to Frjentsjer
is altyd in moaije boel:
wy sitte fol soarch om Fryslân,
mar hat it winliken doel?

Yn’e Bogt fan Guné binn’ de famkes
oannimliker as oeral oars;
myn Fryske probleem dêr is ditte:
in oarenien sjit yn’e roas.

Men kin better frije as tinke,
wol men op’e takomst ta –
theoryën binn’ moai foar gelearden,
mar it libben wol neiteam ha.

Forjow my, dou Anke of Klaske,
dat ik jimme gjin copla’s song;
men is mar ienris echt dronken
en ivichheden jong.

Dat as ik jimme wer moetsje,
dan gryp ik perfoarst myn gitaer
en strui dan mei klanken as blommen –
ach, hwêrom sjochstou sa raer?

Dou witste dochs fan myn forealens,
as myn bleuens sa hjitte mei?
Ien tút, en dou meist’ my forjitte,
of soest’ derfan skrikke oerdei?

It Krystkongres to Frjentsjer
is altyd in moaije boel:
men sit grôtfol forlet fan hwat leafde
en altyd nêst de stoel.

Sybe Sybesma, En Marge, 1978.