“Toen ik zo’n drie jaar geleden begon aan de studie Nederlandse Taal en Cultuur in Groningen,” schreef Jarick van der Wal hier gisteren, “deelde een van mijn docenten letterkunde aan ons een leeslijst uit: vijf aan elkaar geniete A4’tjes – voor- en achterkant – met in totaal 158 ‘titels van literaire werken die een afgestudeerde neerlandicus (bachelor) gelezen zou moeten hebben.'”
Verschillende lezers hebben gevraagd of ze deze leeslijst ook zouden mogen inzien, bijvoorbeeld omdat ze net als Van der Wal ook ‘de hele canon’ willen lezen. Met toestemming van de Groningse docenten bij Nederlandse Taal en Cultuur plaatsen we deze hier. De lijst stamt ui 2020 en is – zoals iedere canon – natuurlijk voortdurend onderhevig aan verandering en discussie.
Dank jullie wel! Dertig titels gelezen. Ik moet nog even aan de bak.
Godskanonnen, de canon
Wat betreft Reve, zou ik toch ook “Moeder en zoon” aanbevelen. In deze blijkbaar dikwijls onderschatte maar hoe dan zeer relevante roman gaat Reve, een eenvoudige volksschrijver van bescheiden komaf en nauwelijks begiftigd met welke goddelijke gave ook, in op zijn bescheiden emotionele motieven om toch maar na lange onzalige zielestrijd Rooms-Katholiek te worden en spaart hij de roede niet.
Mevrouw Blaman, die staat, denk ik, op de lijst vanwege de politiek correcte mode en mag van mij meteen de gulzige papierversnipperaar in. Wat een vervelend, onleesbaar boek. Maar goed, toch maar lezen zodat ieder voor zich kan besluiten of dat boekwerkje al of niet op de lijst behoort te staan. Uiteraard, twist met mij en niet in geringe mate.
In ieder geval, alles is voor discussie vatbaar. En staat Dèr Mouw op de lijst? Zo nee, waarom niet? Toch te gecompliceerd? Te bizarhh?
W. F Hermans wordt vermeld. Maar ik mis zijn stukjes over de Weinreb-affaire. Die stukjes behoren hoe dan ook in de literaire canon, hoe provisorisch en bescheiden die canon ook is. Voor de niet-ingewijde lezertjes van welke kunne dan ook, Weinreb was een nogal viezige fraudeur, die bewierookt werd door Renate Rubinstein, wier “scherpe pennetje” het blijkbaar pagina’s lang liet afweten, en door haar clan en die later een maffe mysticus werd en hoge ogen gooide in het troebele, zweverige wereldje van new age in ruimere zin. Ik bedoel maar, een canon dient ook rekening te houden met de werkelijke sociale context. Dit voor de aanhangers van Bourdieu.
En dan Mulisch. De ontdekking van de hemel. Een boek met een boordkartonnen plot, boordkartonnen karakters en een boordkartonnen decor. Maar de zinnen kloppen. Dat dan wel weer. Maar al met al, een soort Nederlandse Dan Brown. Misschien een tikkeltje beter. Maar niet veel.
Wie hebben die canon in elkaar geknutseld? Overigens, niks mis met een goed bedoelde poging om een soort van canon op te stellen. Beter iets dan niets. En nee, ik zou het niet kunnen.
Ha! Balthazar Huydecoper, Achilles…!
https://youtu.be/52hshPIGHas?si=gOrSl9q-NAfhRvAa
Dank hiervoor! Louter uit nieuwsgierigheid: is er een specifieke reden waarom de 21e eeuw ontbreekt?
Het is een fraaie, vrij klassieke lijst (als in: veel boeken die al decennia of zelfs eeuwen een onaantastbare status hebben), maar ik zie ook (Blaman, Loveling, De Kom, Bloem en zelfs de relatief onbekende Frans Lopulalan!) terug dat jullie de lijst up-to-date hebben gemaakt met boeken waar recenter in andere canons – of via FixDit – een lans voor is gebroken. Mooi.
Als ik toch één ding mag zeuren: heb ik nu goed gezien dat er geen Haasse op staat? Die lijkt me toch wel écht op de lijst thuishoren.