De return van de verleden tijd van lijken

“Mensen!” zei Wouter Pieterse, inmiddels weer terug als hoogleraar Financiële Letterkunde, terwijl hij rondkeek. “Zoals jullie weten, beschouw ik jullie allemaal als mijn eigen cluppie.”

“Jaja,” zei Marie, de specialist in de geschiedenis van de neerlandistiek tot 1800 die al enkele jaren officieel gepensioneerd was, maar naar de vergaderingen bleef komen omdat ze nog een aanzienlijk deel van het onderwijs voor haar rekening nam. Daar konden immers niet zomaar mensen voor worden ingehuurd. “Maar ondertussen zijn wel de fascisten aan de macht! We moeten iets doen! Ik heb al een opiniestuk geschreven voor de krant, wat heb jij gedaan?”

“Het zijn lastige tijden”, beaamde Wouter. “Zeker voor bestuurders. Wij vinden de nieuwe regering ook niet leuk, zeker niet, wij gruwelen ervan hoe ze daar met elkaar omgaan in het verre Den Haag. Maar het is wel de realiteit waar we nu eenmaal mee te maken hebben. Het zou van weinig realisme getuigen om onze ogen te sluiten. Een goede bestuurder beweegt mee.”

“Jaja,” zei Marie, nogmaals, terwijl haar collega Joop, auteur van een zevendelig compendium over de middelnederlandse voegwoorden, niesde. “Maar wat heb jij daarmee te maken? Je bent toch geen bestuurder meer.” Wouter was vier jaar lang decaan geweest aan de technische universiteit waaraan de afdeling Nederlandse Taal en Cultuur verbonden was, maar twee maanden eerder was hij teruggetreden “om de laatste jaren van mijn pensioen nog één keer te vlammen met een groot boek”, al wist niemand waar dat grote boek dan precies over zou moeten gaan. Het vakgebied van de Financiële Letterkunde was tijdens Wouters decanaat volkomen ingestort.

“Ah,” zei Wouter, en een verheugde glimlach kwam over zijn gezicht. “Dat wilde ik jullie vertellen. Ik ben benaderd door Flo.” Flo was Wouters opvolger als decaan; ze kwam ‘van buiten’, want ze was jarenlang rector geweest van een minuscule theologische universiteit, maar omdat ze zelf ingenieur was, wilde ze aan het eind van haar loopbaan ’terug op het nest’.

“Flo wil een commissie oprichten, een advisory group, die het faculteitsbestuur van inlichtingen kan voorzien over hoe we de bezuinigingen die ongetwijfeld op ons afkomen, het beste kunnen worden uitgevoerd. Waar kunnen we verstandig snijden? We kunnen het nu maar beter zelf doen, zegt Flo, voordat ze ons dwingen en we onverstandige keuzes gaan maken.”

“Jaja,” zei Marie, terwijl ze een breiwerk tevoorschijn haalde. “Eerst maar eens een opiniestuk!”

“Ik vind het ook niet leuk,” zei Wouter. “Ik had me net zo verheugd op een periode van onderzoek, en trouwens ook op de studenten, die inspireren me altijd zo! Maar dit kunnen we echt niet laten liggen. Je kunt wel met een rood vierkantje gaan lopen – dat leek hij speciaal tegen Marie te zeggen, die inderdaad een rood vierkantje had opgespeld als teken van protest – maar dat is het ontkennen van de realiteit. Er moeten nu eenmaal mensen uit, en dan kun je naar mijn ervaring maar beter aan de knoppen zitten.”

“