•• Esther Jansma is gister overleden. we moeten ‘misschien’ blijven denken verscheen eind vorig jaar, als afscheidsbundel.

Word

Overal is water en alles zingt, wolken
bewegen in de diepte van plassen
op straten die de wolken niet kennen
en de hemel heeft geen weet van de aarde

vingertoppen van bomen, die van gevoel
dat sterft in de herfst en er nu nog is
zijn klankkastjes voor al die vingers van regen

overal schuilen mensen en iemand
loopt door tijd die al bijna verdwenen is
koud watergetokkel op het gezicht

en weet; de wolken weten niet van de regen
het water weet niet van de bladeren
waaruit het de muziek slaat, ritmes, taal

en de snelle zilveren aanrakingen
die leven heten en beweging
kennen de druppels op mijn gezicht niet

en straks ben ik dit alles allemaal.

••

Oefen

‘Blaast ons lichaam zich op?’ vraagt Oud.
‘Ja, zoiets,’ zegt het hoofd. ‘Of misschien gaan we opeens enorm
krimpen.’
‘Is verdwijnen vreemd?’ vraagt Oud.
‘Ja, vast wel,’ zegt het hoofd. ‘Misschien is het een soort om-
gekeerde oerknal, dat eerste begin waar iedereen steeds alles van
afweet.’
‘Ga ik dan bang zijn?’
‘Ja, soms ga je dan bang zijn. En soms moet je ook lachen. Want
het is wel een heel nieuw avontuur.’
‘Avonturen zijn stoer. Hoe loopt het af?’
`Als je het einde zou weten, zou het geen avontuur meer zijn.
Toch?’
‘Uh…’
‘En ik blijf bij je, ik ga stap na stap helemaal met je mee.’

Esther Jansma (1958-2025)
uit: we moeten ‘misschien’ blijven denken (Prometheus, 2024)

---

Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox