Iemand steekt een stok in het bestuurlijke wiel, in een aan Robbert-Jan Henkes opgedragen aflevering van ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken.

“Femke”, zei Maribella zoetsappig tegen haar collega. “Wat word jij toch op een afschuwelijke manier bejegend.” De jonge UD keek verbaasd op.

“Dat valt toch wel mee?”

“Nee,” zei Maribella. “Wouter vernedert je waar je bij staat. Echt een man. Echt een mens”, verbeterde ze zichzelf.

Hoewel haar officiële titel nog steeds die was van Endowed Arie de Jager Chair of Historical Dutch Studies, vertelde ze de laatste jaren iedereen dat ze de kant van de dieren had gekozen, en dat ze nu als hoogleraar Literatuur door Niet-menselijke Dieren wilde worden aangeduid. Als iemand dan zei dat dieren toch geen literatuur schreven, wees ze erop dat haar hond blafte en dat je dat óók als een vorm van poëzie kon zien. “Het is zó antropocentrisch om te vinden dat literatuur per se opgeschreven moet worden. Plato was toch óók orale literatuur.”

“Echt. Hij kijkt duidelijk gewoon neer op jouw onderzoek”, zei de hoogleraar. “Hij is jaloers dat jouw YouTube-video’s door zoveel mensen bekeken zijn. Terwijl, wat stelt zijn eigen werk eigenlijk voor? Ik hoor daar veel slechts over.”

Tijdens de vergadering had Wouter gezegd dat Femkes werk in een krant woke was genoemd. Hij maakte zich daar zorgen over – zouden de bezuinigingen een afdeling waar woke zaken gebeurden niet harder treffen. “Niet dat ik zelf denk dat het woke is”, had hij er snel bij gezegd. “Ik geloof niet zo in woke. Maar ik heb gehoord dat de universiteit al een miljoen opzij heeft gelegd om advocaatskosten te kunnen betalen in ontslagprocedures.”

“Ach”, zei Femke, “Crying all the way to the bank. Als ze mij ontslaan, ga ik op een school werken en lezingen geven. Wouter meent het vast goed. Hij is gewoon bang.”

“Hij had je allang UHD moeten maken”, zei Maribella. “Ík had dat allang gedaan. Ik had je, bezuinigingen of niet, het hoogst mogelijke salaris gegeven. Maar Wouter is veel te trots, veel te veel gehecht aan zijn eigen kleine winkeltje. Echt een mens.”

“Er is toch een algehele promotiestop?” zei Femke. “Echt, het maakt me niks uit. Ik kan nu er allerlei dingen bij doen – lezingen geven, artikelen schrijven. Als UHD had ik al die vrijheid niet.”

“Ik wil je wel helpen”, zei Maribella. “Ik heb een protestbrief aan de decaan geschreven. Aan Flo. Je hoeft er alleen je handtekening onder te zetten. Ik weet zeker dat jij Wouters positie kan overnemen. Dat vakgebied van hem, dat is toch volkomen achterhaald?”

Ze waren aangekomen bij de cappuccino corner, de plek waar iedereen met enige smaak op de campus samenkwam. Omdat het een Technische Universiteit betrof, waren er gelukkig niet zoveel mensen met smaak, zodat het meestal betrekkelijk rustig was. Er hing een gescheurde poster die opriep tot stakingen.

“Nou ja, als ik er jou een plezier mee doe”, zei Femke. “Het is ook wel grappig om een spaak in het bestuurlijke wiel te steken.”