•• Doina Ioanid is een vooraanstaande Roemeense dichteres. Deze week verschijnt haar bundel Overgangsgedichten, vertaald door Jan H. Mysjkin.

Ik wil geen zwaarlijvige bouwer zijn. Ik wil me niet aanpassen aan
het ritme van grote steden of wolkenkrabbers beklimmen, en al
helemaal niet de vrouw van de dag in polaroids zijn. Wellicht weet
ik nog niet echt wat ik wil. Maar soms, als ik mijn adem inhoud om
die van jou te kunnen horen, komt het mij voor alsof alles helder
wordt, en even fris als het wasgoed aan de drooglijn, buiten, in
de vrieskou.

••

Ik wil hoe langer hoe meer een blinkende, bruine bowlingbal zijn.
Een bowlingbal heeft geen kunstmatige paradijzen nodig, hij heeft
geen buikkrampen of hoofdpijn. Hij glijdt en gaat heen, almaar
verder heen.

••

Ik ga de douche in, maar laat het water niet lopen. Ik kijk verbou-
wereerd naar de afvoerputjes. Duisternis stijgt op uit de diepten
van de buizen en strekt zich uit naar mijn voetzolen.

••

Deze wereld raakt aardig van de wijs. Vrouwen verkiezen tegen-
woordig een huisdier als echtgenoot. In het journaal lieten ze een
Chinese vrouw uit Amerika zien, een zekere Elena, die met een
schildpad is getrouwd, die haar meer liefde betoont dan haar ex.
In Japan bleken de vrouwen hun teint met allerlei kwikhoudende
crèmes, zelfs als ze daardoor hun nieren verwoesten. Mensen wei-
geren normaal te zijn, ze willen allemaal in het boek van records
staan. Niemand lijkt zijn plaats op de wereld te vinden. Het ergste
is dat ik geen haar beter ben.

Doina Ioanid (1968)
uit: Overgangsgedichten (PoëzieCentrum, 2025)

---

Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox