•• Uit Heelal en stem, de nieuwe bundel van Claude van de Berge.

Zangstem in de gespleten sneeuwsteen (1)

Stem en heelal openen zich in elkaar.

En vervulling straalt in het heldere schijnsel van
hun vervloeiingen.

De echo van de ziel is de resonantie van hun nulpunt.
En niets wat we zijn, is een werkelijkheid.

Niets wat we zijn, was ooit bestemd een werkelijkheid te zijn.
Niets was bestemd te bestaan.

De werelden vloeien langzaam in ons voorbij en onze woorden
hebben de taak om in hun oplossende reikwijdten hun stroom
te bezingen, bij de offervuren op de gewijde oevers
van het sprakeloze.

Onze woorden zijn dicht bij het oneindige.
En de hemel en de verten en de nachten omgeven ons
en zijn in ons een stilte die niet onze stilte is, maar
de stilte die een woord wordt, waar de stem het heelal is.

Versteend tot een leegte in een eeuwigheid, komen we tot je
als het onbestaande.

Zangstem in de gespleten sneeuwsteen van het sterrenzand.

Claude van de Berge (1945)
uit: Heelal en stem (poëzieCentrum, 2025)

---

Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox