•• Twee gedichten uit een waakhond aan me vastgebonden, de nieuwe bundel van Margriet Westervaarder.

gelegen in een nest
van dons en klein venijn
de takjes dagelijks herschikt
zacht mos en doornig groen
in overvloed gevoed van mond op mond
gewiegd in volle armen
soms weggevallen op de tegelvloer
meestal wel opgeraapt
met een witte washand opgelapt
frisse kleren, gesteven en gestreken

en warme sokjes

•••

in al hun vensterbanken stonden ze
zijn dierbaren
zijn cactussen

hij fluisterde hen toe
zei hoe ze groeien moesten
en dat hij bloei van hen verwachtte

hij had een zeer beschaafde vrouw
die wist hoe alles anders hoort
ze hield van stofdoeken en borstels

soms goot ze bij zijn cactussen
meestal per ongeluk
een scheutje chloor

ze hadden ook een kind
en dat was ik
vanaf geboorte cactuskind

een meisje met doorgeprikte huid
dat weg klom uit haar vensterbank
op zoek naar eigen grond

die ze al scharrelende vond
te midden van een ruig
en onbekommerd onkruidveld

en daar zomaar wat bloeide

Margriet Westervaarder
uit: een waakhond aan me vastgebonden (in de Knipscheer, 2025)

---

Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox