•• Twee gedichten uit Want straks komen de wolven, de debuutbundel van Liesbeth D’Hoker.

sneeuwdroom

witte ruis komt in zachte plofjes,
vogels vliegen af en aan, pikken
kruimels, zaden en noten

de hemel scherft kindertijd
duizelt natte kooltjes van kristal,
dempt dit groots weerspiegelfeest,
vertraagde val, de dag nog vol,
                                      nog gaaf
nog even belofte
die later evengoed
onder hardsteen valt

een dikke deken; je adem,
de vogels en de sneeuw
die liggen blijft

de zwachtellucht, je prikt
er met geen ster doorheen,
je handen steenkoud
maar dat wil je niet
weten, het is het branden
van vergeten

omsmelting ontstaat zomaar
een tong blaast sneeuwdrift,
engelenvleugels, stille
gaven voor de geest

••

theater van omweg

we gronden ons in rituelen,
articuleren in voorbedachte
klank, planten hart in woord,
langs uitgesleten wegen
kiemt honger stil als huid

zoek ons in wolvennest, ervaringen,
de omarming van verschil,
diep schuurt het winterland
bloedstuw en blos,
bonzend ingeblikt tot

dwarreltaal waarin de wereld
valt, geschaafd, versmald
mijn leidraad in bekoring,
kooltje, ritselbelofte, krauwelwens
weer meer te doen,
weer sneeuw te zijn

Liesbeth D’Hoker (1984)
uit: Want straks komen de wolven (PoëzieCentrum, 2025)

---

Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox