Eliot Weinberger schreef, al ben ik er niet zeker van: “I have no interest in first-person investigation; I’ve never found myself interesting.” 

Het absurde is dat een schrijver zijn ‘innerlijke werkelijkheid haat’ en door zijn werk – zitvlees –  verder afdrijft van zijn binnenbrein, de gedaante aanneemt van een overlevende die geen deel uitmaakt van de wereld, …maar van fictie, en, hierover zich nauwelijks fysiek opwindt, zich alleen druk maakt over zijn werk: de  fictie. Noodgedwongen alludeert hij op andermans teksten. De werkelijkheid neemt een bepaalde gedaante alleen aan voor de schijn, voor de grap, voor de lol, stijl, literatuur. De werkelijkheid bestaat alleen op een wit vel papier. In de werkelijke werkelijkheid heeft de mens geen plaats. De mens is ver verwijderd van wat hij ooit had kunnen worden. Nu is hij schrijver. En in het machtige binnenbrein, waar de taal zetelt, mag hij niet naar binnen.