•• Gedicht uit Taigagedichten, de nieuwe bundel van Edwin de Groot.

stem

toen Sofiya, onze Yakutmerrie, stijf bevroren het erf opliep
en de lucht al dagen zwart tilde van de sneeuw
hoopten we maar dat vader beschutting had gevonden

hier vergaat een mens zonder moeite
enkel het veenmoeras houdt je met zure liefde
vast en goed tot in de eeuwigheid
maar het bos, het bos lost je gladweg op
maakt van wat je was weer stront
of grond en dan weer hout en blad

als ik bomen bles zet ik mogelijk een mes in mijn vader
          Timofei , mijn jongen, laat me toch staan
          mijn lieve zoon, ik ben al een keer gestorven

Of als ik plant geef ik hem misschien leven
          Timofei, mijn lieve zoon, goed je weer te zien
          dank voor een nieuw bestaan

het is niet dat ik niet van hem houd, zeker wel
maar ik heb het bij voorkeur stil, geen stemmen
daarom ga ik het liefst elke dag weer naar huis
blijf zeker nooit langer dan twee dagen weg
zo maakt het bos je niet gek

Edwin de Groot (1963)
uit: Taigagedichten (Opwenteling, 2025)

---

•• Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox