Hij ligt er nog, de steen: een jaar geleden
Heb ‘k zelf hem daar gelegd; en ik herken
Heel goed de plek, vlak naast die scheve den,
Waar ’t zandpad, wit, loopt naar de hei beneden.

‘K dacht vaag: Wat ‘k doe, lijkt op wat Pharao’s deden;
Eenzelfde ontzetting vroeg in mij en hen:
Alles vergaat: ben ik niet, die ik ben,
En was en blijven zal in eeuwigheden? –

Ik was gaan liggen, ’t hoofd dicht bij de steen;
En die, in ’t langzaam dieper donker, scheen
Een monument, aegyptisch oud en groot.

Een kleine ster er boven. ‘K dacht: zijn licht
Vertrok, toen ’t graf van Ramses werd gesticht.
En ‘k voelde duid’lijk: ‘k was zijn tijdgenoot.

J.A. Dèr Mouw (1863-1919)
uit: Brahman (1920)

---

•• Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in