Een interessant interview, door Lex Fridman met Peter Steinberger. De laatste heeft naar verluid een nieuwe stap gezet in de ontwikkeling van AI, een manier om mensen zelf hun eigen agents te laten maken, simpelweg door te beschrijven wat ze willen van die agent. Die agent kan vervolgens van alles en nog wat doen op de computer van die gebruiker: de bestanden organiseren, facturen bijhouden en sowieso op basis van binnengekomen rekeningen de administratie bewerken, of zelf weer nieuwe apps maken om een en ander te doen.

Ik ben geen early adopter genoeg om mijn hele hebben en houen over te leveren aan zo’n bot, en die Steinberger lijkt mij in het algemeen onverantwoord optimistisch over kunstmatige intelligentie – snel na het interview trad hij dienst van het bedrijf OpenAI, van ChatGPT, zo’n beetje het minst morele bedrijf in deze toch al niet door al te veel ethiek gehinderde industrie. Maar hij heeft ook een in het algemeen onverwoestbaar soort optimisme over zich. In de discussie over AI heb je eigenlijk maar twee smaken: degenen die denken dat AI de wereld gaat verlossen, en degenen die denken dat het ’t product van de duivel is. Steinberger gedraagt zich alsof hij het vooral heel leuk speelgoed vindt. Ik ben zelf meer een tobber, maar zulk kinderlijk plezier is ook weleens aardig.

Van de grond af

En toch zegt hij in het interview ook dat hij nooit iets door een chatbot zou laten schrijven dat voor anderen bestemd is. Een schema over wat hij zelf die dag gaat doen, ok, een gebruiksaanwijzing van een apparaat dat hij zelf niet begrijpt, zeker – maar je ‘ruikt’ aan een tekst altijd dat hij door een bot geschreven is, zegt deze pionier van de bots. En hij gooit zelf zulke teksten ongezien terzijde. ‘Stuur me je prompt maar’ zegt hij.Ik wist het nog niet voor ik ernaar luisterde, maar zo denk ik er precies over. In een door KI gemaakte tekst – een e-mail om te vragen om een afspraak, een column, een brief – zit natuurlijk altijd een menselijke boodschap: de gebruiker heeft aan de chatbot gevraagd iets te schrijven over dit of dat. Maar waarom dan de omweg nemen van een door de zender aangestuurde synthetische tekst, als die zender ook gewoon aan jou had kunnen sturen wat de prompt was, dus de gecondenseerde versie? Wanneer je iemand een luchtbed stuurt, doe je dat toch ook niet met de lucht er door een pompje ingeperst? De gebruiker kan er als die er op prijs van stelt best zelf een tekst van maken.

Ik heb zelf best veel geëxperimenteerd met verschillende chatbots, en ik heb ze ook allemaal weleens gevraagd om een stukje voor Neerlandistiek te schrijven. Maar het gekke is: bij de beste van die chatbots zat er soms best een redenering in, en aardige zinsneden, maar het voelde nooit als dat van mij. Als ik de tekst dan vervolgens probeerde aan te passen, was ik net zo lang bezig als wanneer ik de tekst van de grond af zou hebben opgebouwd.

Onveilig

En dan nog gaf het me niet het gevoel dat een zelfgeschreven stukje me biedt – ik heb weer wat geleerd, en hier, op het scherm, staat de manier waarop ik dat geleerd heb. Ik kan me voorstellen dat mensen die mij irritant vinden, mijn stukjes als prompt nemen (‘Schrijf dit op een normale manier op’), maar dat moeten ze dan maar zelf doen.

Ik voorspel dan ook een grote toekomst aan de ongepolijste tekst: wie iets wil dat netjes binnen alle perken blijft, moet dat zelf maar even doen. Maar ik verwacht ook dat de meeste mensen uiteindelijk de voorkeur geven aan de ruwe versie, aan de prompt. Wij mensen zijn gemaakt voor communicatie met andere mensen.

Bij het soort taken dat zo’n agent doet – je mappen met bestanden opruimen, kijken of er in je agenda nog plek is voor een afspraak, zoeken naar die ene leuke foto die je ooit van iemand hebt gemaakt, een afspraak bij de tandarts regelen, kortom, werk dat anders nooit iemand doet –, dat zou me wel wat lijken. Het lijkt me nu voor een belangrijk deel nog te onveilig, maar als het zou kunnen, leek het me wel wat. De machine moet niet het schrijven overnemen, maar kan misschien wel de omgeving om te schrijven scheppen.

Samenvatting (door Lumo.ai):
Het interview tussen Lex Fridman en Peter Steinberger introduceert een AI‑concept waarbij gebruikers hun eigen digitale agenten kunnen creëren door simpelweg hun wensen te beschrijven; deze agenten kunnen taken als bestanden ordenen, facturen bijhouden, agenda‑beheer en zelfs app‑ontwikkeling automatiseren. De auteur is kritisch over het volledig overdragen van controle aan zo’n bot en vindt Steinberger’s optimistische houding soms onverantwoord, terwijl hij opmerkt dat AI‑gegenereerde teksten nooit echt aanvoelen als zijn eigen stijl en vaak net zo veel bewerking vereisen als zelfschrijven. Hij gelooft dat onbewerkte, “ruwe” AI‑output (de prompt) in de toekomst populairder wordt, omdat mensen de voorkeur geven aan volledige controle over de uiteindelijke tekst, en ziet potentieel voor AI‑agenten in routinetaken mits de veiligheid goed gewaarborgd is.