Een opgezet dier, zeker als het een groot exemplaar betreft, maakt een oerdrift in mensen wakker. Het herinnert hen aan hun overwinning op de wildernis, aan het temmen van het ontembare. Aan hun dominantie.

Toen ik zag dat Het geschenk van Gaea Schoeters op de longlist voor de Libris Literatuur Prijs 2026 staat, besloot ik nu éérst (eindelijk) eens haar eerdere Trofee uit 2020 te lezen.

Wat
een
boek.

Het giraffenthema achtervolgt mij lichtelijk, maar dit keer gaat het niet om de lichte tred van een giraf van boterhamzakjes en wat de verbeelding daar zoal mee kan. Integendeel. Trofee verhaalt over de jacht. Afrika. Over mens en dier. Over grond. Natuurwetten. Over daar waar de ongevaarlijke giraf slechts een aanloopje vormt naar het echte verhaal. Een giraf die de wankele hangbrug symboliseert tussen de westerse blik op Afrika en Afrika vanbinnenuit. Met elke stap die je verder komt, wiebel je gevaarlijk heen en weer en schommelt je zicht.

Als vanzelf moet Hunter denken aan de giraffe, die hij als verlovingscadeau aan zijn vrouw heeft geschonken. Tijdens een reis door Europa had ze er een gezien op een tentoonstelling in een Berlijnse Wunderkammer, waar de curator een aantal opgezette exoten zorgvuldig tussen de kunstwerken had opgesteld. (…) De giraffe had haar gefascineerd. Hoog opgericht, zijn nek in de volle lengte gestrekt, overschouwde hij de tentoonstelling alsof hij alles wat daar te zien was ver beneden zijn waardigheid vond. Want door mensen geschapen. Terwijl hij daar gewoon stond om wat hij was: hij hoefde geen schoonheid te scheppen, hij belichaamde haar. Dat maakte hem superieur.
(…) Een paar maanden later had hij er een voor haar geschoten, tijdens een van zijn eerste reizen naar Afrika. Alsof de trofee een primitief bewijs van zijn mannelijkheid vormde, vereist voor het veroveren van zijn vrouw.
(blz.67)

Hoofdpersoon Hunter is jager. Hij gaat nu voor de neushoorn, deze prooi is voor hem de laatste van de big five. Jaren gewacht op dé kans. Zijn volledige naam overigens: Hunter White. (Ja, zo heet hij echt.) De jacht op de neushoorn mislukt door de inmenging van stropers – sorry, kleine spoiler –, maar Hunter is uiteindelijk zo ver te krijgen dat hij gaat geloven in de big six…

“Jouw westerse moraal is een luxeproduct voor wie het zich kan veroorloven. De rest van de wereld moet het stellen met pragmatisme. Ik help die jongen op de enig mogelijke manier.” – Wie spreekt hier en welke jongen moet geholpen worden?