•• Twee gedichten uit Lagen van glas, de nieuwe bundel van Daniël Franck.

Nulpunt

Ik lig in mijn taal als in een naakt lichaam.
Alle scherven van de wereld horen mij toe,
straaljagers verrassen mij dagelijks en ik feest
omdat het zo werd voorgezegd voor tijden
van overdaad en overmoed, de veelheden
die ik niet kreeg verwerkt. Krachteloos
lig ik in mijn rudimentaire ritmiek, een hand
die zich plots terugtrekt, vingers die
naar het ijle verwijzen. Dit is niet zomaar
mijn hoofd, maar de bewustmaking van
een hopeloze positie. Dit is niet mijn taal.

•••

Geen woorden

Ik kon geen woorden vinden voor de wereld.
Starend naar het mes van de maan, mijn handen bleek
en onherkenbaar in het licht, begon ik zacht te zingen:
er zijn landerijen die ik nog niet heb bezocht,
door water aangevreten valleien waar zonlicht
druppelt of in robuuste winters uitblijft, er zijn
woestijnen die eens in een mensenleven tot bloei komen,
ideeën die zich blijven voortzetten, als je maar zoekt
onder elke steen op het pad, achter elke blik
die aan je struikelt. Zo rust ik, suizen we samen
soezend door het heelal, alle vreemds is ons deel
en de woorden willen niet mee.

Daniël Franck (1964)
uit: Lagen van glas (Uitgeverij P, 2026)

---

•• Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox