In het Mauritshuis is tot en met 7 juni de tentoonstelling BIRDS te zien. Voor neerlandici ligt daar een absoluut topstuk: het blad met daarop de beroemde woorden Hebban olla vogala… Op de site van het Mauritshuis is daar (gek genoeg) niets over te lezen.
Sinds 1997 geef ik les over dat gedichtje, maar ik had het nog nooit in het echt gezien. Nu dus wel. Het was een ontroerend moment.
Op de foto wijs ik met de schaduw van mijn vinger aan waar het gedichtje te lezen is.
Bas, Ik vroeg me af, toen ik een weekeinde voor jou verlekkerd in de duisternis over ditzelfde handschrift stond gebogen, of het niet ook al eens op een of andere grote overzichtstentoonstelling heeft gelegen, maar dat de paar onooglijke maar o, zo fascinerende regeltjes op een schutblad daar wegvielen temidden van topstukken (Gruuthuse, Hulthem, Comburg, Maerlanthandschriften) waardoor het me niet is bijgebleven. Ik heb het niet nagezocht. Kleine maar fijne tentoonstelling trouwens, met als bonus een zeer informatieve catalogus >Birds< (met de raadselachtige keuze voor een Engelstalige titel, ook van de Nederlandse uitgave).
Ik had het nog niet eerder gezien (dat weet ik zeker). Het handschrift wordt dus eigenlijk een soort van min of meer nooit vertoond. Als een museum het een keer wél kan laten zien, dan dient toch als bijzonder werk op de website te staan? Op de site van het Mauritshuis staat wel dat er een Brancusi te zien is – nou, dat is helemaal niet bijzonder hoor, van die Brancusi’s hebben we er wel meer van. Enfin, mooie tentoonstelling.