Continental stars Een kleine kist van spaanplaat is dhol, Een leeg schaakdoosje is tabla: Gena & Chhot gaan er met hun vier handen En twintig vingers zwaar tegenaan. Er vallen klappen die de de wanden Uithollen: de Ganges breekt zich baan Door de flat. Stort van de veranda En de Bijlmermeer loopt bruisend vol. * Exit testudo graeca Eind mei werd … [Lees meer...] overGedicht: Hendrik van Teylingen – Continental stars & Exit testudo graeca

Een zakdoek in de oceaan tijdens het stillezen een snikhete zomerdag 1948 stapte hij opeens de bank uit liep naar voren naar de wereldkaart doopte zijn zakdoek in de oceaan depte daarmee aandachtig het voorhoofd liep bedaard terug naar zijn plaats en las toen zichtbaar verfrist verder Harry Scholten (1936-1987) uit: Een zakdoek in de oceaan (1973)   … [Lees meer...] overgedicht: Harry Scholten – Een zakdoek in de oceaan

• Harry Scholten schreef onderstaand gedicht (in 1975) naar aanleiding van 'De Leidse fles in tien sonnetten' van J.P. Guépin, “een poging tot hekeling van het Leidse universiteitsklimaat”. Leerdicht voor J.P. Guépin n.a.v. zijn Leidse Sleuteltjes in Maatstaf, februari 1975 Als schrijven is: woorden onder iets brengen, onder poezie bijvoorbeeld, veel dichters gaan er … [Lees meer...] overGedicht: Harry Scholten – Leerdicht voor J.P. Guépin

• Zeven overwegingen bij een brief van Hugo Claus.   De regenkoning De regenkoning sprak (en gelovig waren mijn oren): ‘Hier heb ik de vrouw: gevlamde anus, Borstknop en navelachtige nachtschade, Daar kan geen sterveling tegen.’ Toen brak Het rijk der onderhuid aan splinters. Regeerde deze Ram uitbundig en verrukt? Niet vragen. Luister niet. Het verhaal … [Lees meer...] overGedicht: Hugo Claus – De regenkoning

Over onderlinge vervreemding en verlatenheid Soms zitten menschen met een glad gezicht bij tweeën of bij drieën: hun gedragen is flauwtjes, en de harten die ze dragen in ’t bekennen van hun oogen, zijn dicht. En de vlammen van hun stem die bij vlagen uitbreke’ en make’ ondere donkers licht en de gebaren die, – als kand’laars schragen brandende kaarsen, dragen ’t … [Lees meer...] overGedicht: Henriette Roland Holst – Over onderlinge vervreemding en verlatenheid

Zoo'n luie kerel Het was een jonge lentedag In 't bosch, lang uitgestrekt, daar lag Zoo los en lui en loom Een lummel van een kerel. Die soesd' en droomde zoo van niets. Hij lag maar lui en dacht soms iets. En ergens in een hooge boom Daar floot een jonge merel. … [Lees meer...] overGedicht: Jan H. de Groot – Zoo’n luie kerel

De maaltijd Ik heb u lief kom eet frambozen met mij vanavond in mijn groene tuin mij smaakt uw mond als goede dingen karnemelk en brood en abrikozen. Zo rein uw lust uw lichaam heilig voor mij geurt gij als rozemarijn geheim als dille als kaneel en tijm gij geurt geliefde als de vruchtbare vanille. … [Lees meer...] overGedicht: Aleidis Dierick – De maaltijd

• GHAZELE beteekent eigenlik lofgedicht , en is eene oorspronkelik Perzische vorm door Rückert en Platen bij den Duitscheren ingevoerd. Tweede ghazele. Wijn! breng hier! Wijn, o Schenker! dat hemelsche goed, breng hier! Die vloeiende vlammen, dien vlammenden vloed, breng hier! Wijn, die het hert verheugt en den geest verrukt, Die alle wee vergeten, belachen doet, … [Lees meer...] overGedicht: Jan van Droogenbroeck – Twee ghazelen

• Warmweergedicht bij uitstek. . Een vers dat als een nachtkaars uitgaat In een dilligence zaten Negen menschen bij elkaar; 't Was een dag van groote hitte, En de lucht was drukkend zwaar. Alles wat die menschen zeiden, Kwam zoowat op 't zelfde neer: Niemand hunner sprak tenminste Anders dan van 't heete weer. … [Lees meer...] overGedicht: Eliza Laurillard – Een vers dat als een nachtkaars uitgaat

Ster-licht Gewelf! - Uitspansel eindeloos! Waereld van Liefde! - Ruimten zonder Naam! Hoe kan dit woonen in zóó klein lichaam, In een eng huis, zóó wankelend en broos? Hoe vat één Ziel, leevend zóó korte poos, In zich de Ziel van àl wat leeft, te saam, Dat zij durft noemen 't Weezen en den Naam Des één'gen Gods, die àl is en àltoos? … [Lees meer...] overGedicht: Frederik van Eeden – Ster-licht Gewelf! – Uitspansel eindeloos!

Ellen, eerste zang (fragment) Waarom hebt Gij den Dood zoo lief, mijn Lief? Wel ben ik niet afgunstig, maar toch schijnt Mijn leevend hart m'Uw leevend schoon meer waard Dan Hij, die zwijgend en verteerend mint, Uw stem niet wil en niet Uw oogenlicht, Maar 't arme lijf alleen, dat het geheel Vergaan moet voor zijn koude liefdevlam. - Hij zal Uw schoon niet sparen, … [Lees meer...] overGedicht: Frederik van Eeden – Ellen (fragment)

Verjaardag Ik weet niet eens hoe oud hij wordt alleen dat daar mijn vader staat die tot voor kort mijn vader was en nu een man waarmee ik praat Over vroeger toen hij mij soms sloeg (mijn moeder legt mij uit hoe zacht) over vandaag, de andere boeg wat hij daartussen heeft gedacht … [Lees meer...] overGedicht: J. Bernlef – Verjaardag

De afstand Ik luister eenzaam naar Daventry, terwijl ik een vlieg op het tafelblad zie. Hoe was je vanmorgen om negen uur? je witte handje lei over het stuur. Je zat in de Hudson als baby in bed; ik had mijn gedachten opzij gezet. En ik zag, als ik over je schouder boog, hoe de snelheid met sprongen steeg in je oog. Maar niets van jou heeft mijn hart … [Lees meer...] overGedicht: Albert Kuyle – De afstand

Het einde Oud de tijd en vele vogels sneeuwen In de leegte in de verte Wordt men moe en de stemmen Staan stijf om zelfs de zuiverste lippen Ruw en laag wandelt de regen Waarheen zijn de lichte dagen gegaan Waar zijn de wolken gebleven Alles is stom en van steen … [Lees meer...] overGedicht: Lucebert – Het einde