Russisch gebed "Balalaïka-orkest" Heer, langs de steppen trekken vreemde paarden. De dag was dor, en avond droef en zwaar. Heer, op het veld, het rood-en-zwart bezwaarde, brandt laag de zon, als kaars op een altaar. Heer, dorpen aan de doez'lig' einder branden; de stroom, die langs de dorpen spoelt, is rood. Heer, stilten, vreemd als schepen, die gaan landen aan … [Lees meer...] overGedicht: Johan Theunisz – Russisch gebed

Moeder Moeder naar wier liefde mijn verlangen Sinds mijn kinderjaren heeft geschreid, Ach, hoe zult gij mij zoo straks ontvangen Na den langen scheidingstijd? Zult gij me aanstonds als uw kind begroeten, Als 'k ontwaken zal uit mijnen dood? Zal ik nederknielen mogen voor Uw voeten Met mijn hoofd in uwen schoot? ... … [Lees meer...] overGedicht: Jacqueline van der Waals – Moeder

Robot Poëzie Poëzie, wrede machine Stem zonder stem, boom Zonder schaduw: gigantische Tor, schorpioen poëzie Gepantserde robot van taal— Leer ons met schavende woorden Het woekerend vlees van de botten schillen Leer ons met nijpende woorden De vingers van ’t blatend gevoel afknellen Leer ons met strakke suizende woorden De stemmige zielsbarrière doorbreken: Leer … [Lees meer...] overGedicht: Paul Rodenko – Robot Poëzie

The Señorita of Paraguay O charming Señorita of Paraguay, in het hart van het land van Columbus, in het hart van het land, ver achter de zee, over wie ik zoo wonderlijk droomen kan, Señorita naar wie ik niet komen kan, maar je portret ligt als bladwijzer in een liefdesroman, ik heb het geknipt uit de Geographic Magazine ik heb geen geld voor een transatlantic … [Lees meer...] overGedicht: Willem ten Berge – The Señorita of Paraguay

Jij, socialistisch Meisje Jij, socialistisch Meisje, Jij bent als een radijsje: van buiten rood, van binnen blank, ’t radijsje van de zoete Mei en ik, ik ben het zout daarbij: heb dank, heb dank, heb dank Jij, socialistisch Meisje, Jij Meisje van de nieuwe Lent, Piver* verdient aan jou geen cent; de paden van Lasalle*, die ruiken niet naar Dralle*, die ruiken … [Lees meer...] overGedicht: Jac. van Hattum – Jij, socialistisch Meisje

Oorlog Terwijl het verhaal wil dat het verteld en voorbij is - maar het breekt af zeker, het is mij verteld en verteld maar nog ik zie die grijze beduimelde foto maar nog is het gras weer groener dan gras en de bloesems weer witter dan bloesem in die grijze tuin moet het oorlog zijn geweest in die man, in die vrouw, dat kind in dat grijze gras onder die grijs … [Lees meer...] overGedicht: Rutger Kopland – Oorlog

Afscheidsbrief van een lelijk meisje aan haar vrijer Ik heb jou heel de avond nagelopen Maar jij deed net alsof je mij niet ken En als je omkeek ben ik weggekropen Omdat ik weet dat ik zo lelijk ben Voor je mij zei dat je me graag mocht lij'en Had ik nog maling aan mijn scheve nek Ik dacht dat toch geen mens met mij wou vrijen Want mooie meissies zijn 't meest in … [Lees meer...] overGedicht: Koos Speenhoff – Afscheidsbrief van een lelijk meisje aan haar vrijer

Paul Demets over burnout (hier voorgelezen). Hotel mezelf Laat mij moe zijn vandaag. Mijn intrek nemen in hotel mezelf. Een ander bestellen bij de receptie. Niemand aan de lijn. Horen hoe water haren streelt en huid in de kamer naast de mijne, langs de tegels, door de muur heen sijpelend in mijn oren, druppend in mijn hoofd. Zien hoe de Japanse kerselaar onder het … [Lees meer...] overGedicht: Paul Demets – Hotel mezelf

Nieuwe titels in de DBNL: o.a. Staring, Spandaw, Tollens en De Mérode. Li Tai Pee Slagregen, stramme grauwe hagelbuien Beleegren urenlang ons klein prieel. De wijn zwalpt in de hooggemonde schalen. Wij hebben 't lied van Li Tai Pee gezongen Een duisternis trok dreigend door ons leven. Het bloed in onze harten zwalpte zwart. Toen zeiden wij: de regen is … [Lees meer...] overGedicht: Willem de Mérode – Li Tai Pee

‘Zwoel’ staat in De boom valt op mij, de nieuwe bundel van Ilse Starkenburg. Zwoel een dag in augustus in Groningen zou eeuwig duren, eeuwig duren we lagen met z’n drieën naakt op een dak verstopt tussen omringende huizen, we leken wel lijken, maar niemand kon ons zien niemand kon tussen ons in komen en er was nog geen gedicht … [Lees meer...] overGedicht: Ilse Starkenburg – Zwoel

Zondag Aangezien de zonnestralen Alhoewel er wolken staan, Aangenaam ter aarde dalen, Wil ik heden wandelen gaan. Door de fraaie ruime straten, In gemoedelijken tred, Wijl Christien en ik wat praten En “ zij” op de kinderen let. … [Lees meer...] overGedicht: N.E.M. Pareau – Zondag

Het naadren van de avond komt mijn wangen rozer malen en doet een leeuwrik zingen in het hart, dat u verbeidt. Ik vouw mijn bleke handen als een tere, vlezen schale op mijn bevruchte schoot, waarin g'uw liefde hebt geleid. En in mijn warme flanken voel ik stil uw kind bewegen. Een zwoele, troeble vreugde maakt mijn jonge leden lam. Ik voel uw mannenmacht zo al-verterend … [Lees meer...] overGedicht: Julia Tulkens – Het naadren van de avond komt mijn wangen rozer malen

Reden van bestaan Wandelend op de Hogewal In Holland’s netste stad: Den Haag Geloof ik zeker voor vandaag Het afgerond restant te zijn Van een uitbundig ongeval, De nasleep van een lentedag Die jong en elegant begon (bloemen en vogels en veel zon) Maar waarvan niemand indertijd De resultaten overzag. Dit is verwijt noch zelfbeklag Slechts de gedachte aan een … [Lees meer...] overGedicht: Han G. Hoekstra – Reden van bestaan

De dichter en de dood Kwatrijnen Een Perzisch dichter zag de Dood verschijnen. "Wat doet gij daar?" sprak deze. "Ik maak kwatrijnen." "Die zoveel verzen schreeft door 's Levens gunst, schrijf gij de laatste", klonk het, "door de mijne." De dichter liet dat woord zich niet herhalen, Maar daar hij dichten moest ten laatsten male Was 't zóveel dat hem nog om woorden … [Lees meer...] overGedicht: J.J. van Geuns – De dichter en de dood

Filter Die huizen zijn wel 't meeste schoon waar Kristuskoppen op de muren gladharig naar de zoldring turen, de meid draagt er een doornekroon. * De heer stond bij de daffodil, het wolkenheer begon te scheuren, o Heer! wat gaat er nu gebeuren? de heer zoekt vruchteloos zijn bril. * … [Lees meer...] overGedicht: E. du Perron – Filter

Miniatuur Het heeft zich aldus toegedragen: zij kwam hier hard voorbij gerend en is daar, bij dat rood cement, tweemaal over den kop geslagen, men heeft haar naam nog kunnen vragen, dit zijn de stukken van den wagen, de oorzaak is ons niet bekend. A.J.D. van Oosten (1898-1969)   A.J.D. van Oosten: npe • dbnl • achter de rug • jaarboek letterkundig … [Lees meer...] overGedicht: A.J.D. van Oosten – Miniatuur

Lokzang van de sirenen Wie in zijn jeugd Den wellust wil vernielen, Ontbeert de vreugd, En voert een dom gemoed. Wat is de deugd? Een tirannin der zielen, Die nooit verheugt, Maar zinnen kwelt en bloed. Koom hier bij ons aan dezen waterkant. De weelde woont op dit gelukkig strand. Koom hier, wij zullen liefde plegen. Een jonge zin Moet zich bewegen Tot de zoete … [Lees meer...] overGedicht: Hubert Korneliszoon Poot – Lokzang van de sirenen

Als u 't geluk toelacht, En gij niet hoeft te klagen, Dan word gij hoog geacht Van Vrienden, en van Magen*, Maar zo dat* rad eens wendt, En d'Hemel u verliende* Het alderminst ellend', Adieu dan hulp van Vrienden. Z'aanzien u met de nek, En omgekeerde* ogen, Wie heeft met uw gebrek* Dan enig mededogen? Niemand, elk vriend is vreemd*, Zo haast* men maar wordt … [Lees meer...] overGedicht: Jan Janszoon Starter – Als u ’t geluk toelacht

Over rustigende vastheid die ik vond De mensen zijn in twijfel gevangen 't gezicht van een god heeft de tijd gebleekt, nu kom ik ze vertroosten met gezangen van wat nooit wisselt en in niets ontbreekt. Ik kan bemoediging zijn voor de bangen, de klare stem die altijd rustig spreekt, omdat mijn hart dat geen angstvallig hangen aan wolken kent, ziet wat door wolken … [Lees meer...] overGedicht: Henriette Roland Holst – Over rustigende vastheid die ik vond