Café Waar, vlam-rood, rozen in de rooie zalenBloeien in kronen en 't goud rommedomt,In spiegel-wanden duizendvoud weêrómt,Komen we, nachtvolk, op het licht aandwalen.Dan in geroes van vele vale talen,In spraak-gewar dat Babylonisch gromt,We hurken om tafels, naar elkaâr gekromd,Als om een vuur, doende ónze buit-verhalen.Daar zitten we onder zuilen als in dag,Stoer lijf bij … [Lees meer...] overGedicht: Jac. van Looy • Café

Heb mij lief, gelijk ik ben. Ik zou tot al mijn vrienden willen gaan– Ook wel tot hen, die niet mijn vrienden zijn –En vragen: Heb mij lief, gelijk ik benEn stel aan mij geen eischen. Zie, ik kanNiet onderhoudend praten, niet gevatOf geestig zijn, en niet vertrouwelijkVertellen van mij zelf of van mijn ziel….Wat zouden we ons vermoeien voor elkaar? Laat mij maar zwijgend … [Lees meer...] overGedicht: Jacqueline van der Waals • Heb mij lief, gelijk ik ben

Uit Guillaume, de nieuwe bundel van Kreek Daey Ouwens, over haar verstandelijk gehandicapte broer: “Guillaume is anders. Of beter, Guillaume is bijzonder. Hij beantwoordt misschien niet aan de hoge verwachtingen van zijn vader, maar in het leven van menig ander is Guillaume een baken van inspiratie.” Interview. Dit is zoiets als windZuurstof op wieltjesGuillaume midden in … [Lees meer...] overGedicht: Kreek Daey Ouwens • Dit is zoiets als wind

De strijdbare dichter Albrecht Rodenbach overleed op jonge leeftijd aan een longziekte. Dit is een van de laatste gedichten die hij schreef. Macte Animo* Ik moet er niet van weten, van die zuidsche vrouwenzielen,die, voelend het noodlottig leed hun longeren vernielen,te midden het ontbladeren van de boomen kneuteren gaandat ’t jammer is van hen en van hun lief en van de … [Lees meer...] overGedicht: Albrecht Rodenbach • Macte Animo

Uit Afscheid. Gedicht uit de tijd van het virus, de nieuwe bundel van Cees Nooteboom. Hoor de muziek maar de woorden niet,dansbeweging, maar met niemand erbij.Gedicht, maar zonder een lezer.Tijd, maar zonder de cijfers. Hoeveel raadsels kun je verdragen?De vriend die stierf maar niet meer kon praten,de andere vriend die in zijn laatste bedeen cirkel tekende met zijn … [Lees meer...] overGedicht: Cees Nooteboom • Hoor de muziek maar de woorden niet

Vroege herfst Het lijkt geluid dat nooit afwezig was:de beurtval van de peren in het gras.De wind haalt nog maar adem, maar die zuchtvoorspelt de gang van kan niet op naar sober.'s Ochtends nog september, 's avonds diep oktobertrekt in augustus al het najaar door de lucht. Of 't blad nu is verzameld aan de voetof zich als dichte kroon verheft, voorgoedblijven de takken … [Lees meer...] overGedicht: Fred Portegies Zwart • Vroege herfst

Een out liedeken Het quamen drie ruyters geloopen.So verre int duytsche lantMet netten ende met knoopen, ja knoopen!Het waren die beste die men vant. Si quamen voor eender waerdinnen huys,Al daer men tapt den wijn:'Waerdinne, wi droncken so gaerne, ja gaerne!Wi hebben gheen gheldekijn.' 'Waer op soude ick u borghen?Ghi comt uyt vreemde landen,U cleederkens die zijn … [Lees meer...] overGedicht: anoniem • Een out liedeken

IV Het was. Achter de verdere ramenrijst morgenlicht, over je oogledenbeginnen de vingers van de dag vredete strelen. Je knijpt je wimpers samen, weert af; geen eerste licht is zuiverals de gloed die je schoot behoedenwil: wonder dat brandend uitbloedenzal naar oerdiepten waarvan ik huiver. Licht van bergtoppen, sneeuwlicht, ijleverrukking van boven ademgrens … [Lees meer...] overGedicht: Gabriël Smit • Omschrijving van de liefste

Uit Berichten van het front, de nieuwe bundel van Anna Enquist (plus interview). Aanzegging Verbeelding, oefening. Ook op het eindtraject.Een gladgeschoren Pythia kijkt op zijn schermen geeft je nog een maand of twee. je kan hemnauwelijks verstaan want in je oren bruist een zee.Je grijpt naar je agenda, schrijft het bijna op.Je durft niet op te staan. Zul je hem wurgen … [Lees meer...] overGedicht: Anna Enquist • Aanzegging

In Ik verlang en sta in brand is poëzie van acht vrouwen uit de Oudheid door Mieke de Vos verzameld, vertaald en toegelicht, van Sapfo tot Sulpicia. En Nossis. Niets is zoeter dan Eros. Alle andere zegeningenzijn minder, zelfs honing spuug ik uit.Dit zegt Nossis: wie niet bemind werd door Afroditeweet niets van haar bloemen, haar rozen. * Vereerde Hera, vaak kom je … [Lees meer...] overGedicht: Nossis • gedichten

De Brug Zij grondden in de woeste stroom hun brug.Maar dat er vrede en sterkte in 't steen zou wonen:‘Wiens liefste 't eerst hier komt, metsel haar in!’ De zon brandde 't gebergt op flank en rugToen zingend kwam wie haar gemaal zou loonenMet voorraadvolle korf en kroes van tin. Zij hieven haar - zijn armen hingen slap -,Zij stelden haar in 't ruim, met voordacht … [Lees meer...] overGedicht: Albert Verwey • De brug

Uit Big data, de nieuwe bundel van Anne Vegter. twee afgronden misschien deed big wat een big moet doenik ken niemand die ertegen in opstand kwamt-shirts, stunguns, bommenal kan ik niet spreken voor het paard dat ik heb bijgepraatover doodsangst en de symboliek van zoutzuurpaard is diep amoreel en van nature tegenpaard stond eerder aan mijn kanthet liep niet meer het at … [Lees meer...] overGedicht: Anne Vegter • twee afgronden

Vorige week werd de eerste bundel van Peter Prins genomineerd voor de Poëziedebuutprijs van Poëziecentrum en deAuteurs. – en verscheen ook zijn tweede bundel de Stad de Dystopie, waaruit onderstaand gedicht. de Stad is begoocheling    de kartonnen bekerdie hij op de richel buiten zijn kooi zetniet op de oever    de onzichtbare … [Lees meer...] overGedicht: Peter Prins • de Stad is begoocheling

Kringloop O lief, o love, oh mon amour!Zo wit zo smal de zeilen van het later,Zo zon zo chrysopraas het water,Zo kostelijk zo wild en parelmoerDe heuvels. Kom, wij gaan de schaduw inVan het eenvoudige gebeuren.Twee blauwe vogels die de spijze keuren …Twee vogels cirkelen het woord ‘begin’. Je ogen die als handen zijn, als handenDie feestelijk gebaren (als hoe in … [Lees meer...] overGedicht: Nes Tergast • Kringloop

Vernieuwing Er groeit iets in mijn tuin:een zaad – vanwaar gekomen? –sloeg wortel in mijn pijnen tilt een vlag er bovenen wuift met handen in het lichten drinkt met lippen die gelovenwat reeds de donkere wortel wist:leven, de dood ontnomen. Een boom vervult mijn tuin,ik drink en wordt gedronkenwant hoger rijst de kruinnaardat de wortels zonken. ** Rechtop Niet … [Lees meer...] overGedicht: Inge Lievaert • Vernieuwing & Rechtop

De boerendochter Zie, hoe zij met haar rokken zwaait,De breede handen staan naar grijpen.Reeds voor zij duidelijk gaat rijpen,Weet zij waarom de wereld draait. En daarom is zij zoo onhandigMet haar gebaren; en haar woord,Ofschoon haar frissche mond bekoort,Maakt knapen roekeloos losbandig. Maar voor haar blik wordt ieder stil.Plotseling is ze, uit steen gehouwen,Een … [Lees meer...] overGedicht: Willem de Mérode • De boerendochter

De tenhemelopneming Moeder, ik roep u naar huismet de eerste van alle namen.Ik heb op uw lichaam gewacht.De hemel zegt eindeloos amen. Ik dank u voor Nazareth,voor de jaren van zuivere vrede.Uw huis was een huis van gebed,de deur was een deur op de hemel. Ik dank u voor uw verdrietin de eenzame nachten der aarde;het lange geduld van uw tranen.De hemel heeft ze … [Lees meer...] overGedicht: Anton van Wilderode • De tenhemelopneming

Herinnering Uit malve en ericanaar mij genaêrd,kwaamt ge in den avond,ritselend van geblaêrt. Gelijk een neerstige schapervóór zijn trage rij,zoeter al pijpendstondt ge voor mij. De rozen lagen nog openvan late branden 'k telde mijn vreugdenin uw hand. Toen, in mijn armen,ring van rust,hebt ge alle wanenvan mijn mond gekust. Dit kon de laatste dag wel zijn.Om … [Lees meer...] overGedicht: Richard Minne • Herinnering

‘Naar Oost-land willen wij varen’:het is er het oudste lied.Maar monden zijn vol gevaren;malheuren slapen niet. Al hebben kombuizen geen lichten,kombuizen hebben een bed.En de reizen zijn maar gedichten;en de slaap is 't rijkste gebed. Slechts verlangen kan nog doorrijzenwie daar ooit uit Oost-land kwam.Een bokking is zeek're spijzebij de talmende boterham. En maakt er … [Lees meer...] overGedicht: Karel van den Woestijne • Naar Oost-land willen wij varen

Peter Prins is met zijn bundel Contouren voor verderop de oudste onder de genomineerden voor de Poëziedebuutprijs van Poëziecentrum en deAuteurs. Twee genomineerden (Iduna Paalman en Jens Meijen) kwamen ook al in aanmerking voor de Buddingh’-debuutprijs (door Meijen gewonnen). De vierde genomineerde is Sis Matthé (persoonlijk geraakt). 52° 00’ 40’’ NB, 4° 20’ 14’’ OL, 07:52 … [Lees meer...] overGedicht: Peter Prins • 52° 00’ 40’’ NB, 4° 20’ 14’’ OL, 07:52 u