Goede dood Goede Dood wiens zuiver pijpenDoor 't verstilde leven boort,Die tot glimlach van begrijpenAlle jong en schoon bekoort, Voor wien kinderen en wijzenLachend laten boek en spel,Voor wien maar verkleumde grijzenHuivren in hun kille cel, - Mij is elke dag verloren,Die uw lokstem niet verneemt;Want dit land van most en korenIs mij immer schoon en vreemd; … [Lees meer...] overGedicht: P.C. Boutens • Goede dood

Bekentenis Van aard zó ongeschikt triomf te vieren,dat nederlaag een sport geworden is,verbluf ik de bourgeois met mijn manieren;ik weet dat dit een laatste toevlucht is. Ik ben mij welbewust van veel gemis,maar daarop hoef ik mij niet blind te staren:het air van man, die niet begrepen is,is 't heerlijk recht der onberekenbaren. … [Lees meer...] overGedicht: L. Th. Lehmann • Bekentenis

Wensch Mocht eerst mijn vers in later tijd verwervenDer menschen onbevangen oordeelvellen:'k Zou — kon een tooveraar me dat voorspellen —Hoe vroeg mijn uur ook sloeg, gelaten sterven. 't Oprechtstste blijk van deernis zou ik dervenMet liefde dan, bij 't wrangste tranewellen;En nooit de dagen, die voorbijgaan, tellen,Vloog morgen 't al bestaande om mij aan scherven. … [Lees meer...] overGedicht: Amand Siemoens • Wensch

Tweespalt Oprechtheid en bedrevenheid mistrouwenElkander staag, bij 't duurzaamheid betrachtenVan hartedeun; doen slapelooze nachten,Om vèr-gezochte oneenigheden, rouwen. Toch lukte 't geen van beiden ooit, te bouwenOp eigen hand en hout, uit klanke-vrachten,Orkanen-tartend woonhuis voor gedachten,Die doolden door ontginningswarse gouwen. Want noodgedwongen hooren ze … [Lees meer...] overGedicht: Amand Simoens • Tweespalt

Dagelijks Je bent een keramiek,een duur dier, een armeengel zonder hemd. En ik heb je zo lief als een harp,als een stilte op zee,als een vrouw en de gouden god of godinin je mens en zo lief als een mens. … [Lees meer...] overGedicht: Hans Andreus • Dagelijks

Uit Wie dit leest is gek, de tweede bundel van Heidi Koren. de embryo | de baby | de peuter | het kind | de tiener | depuber|de jongere| de jongen | het meisje | de volwassene | de oudere | debejaarde | de dodede normale | de achterlijke | de hoogbegaafdede witte | de zwarte | de donkere | de restde Nederlander | de buitenlander | de asielzoeker | de vluchteling | … [Lees meer...] overGedicht: Heidi Koren • de embryo | de baby | de peuter

De burgemeester De burgemeester heeft ons iets misdaanWij leerden, door zijn schuld, het leven haten,Wij zullen allemaal zijn stad verlaten,Die dood zal liggen in het licht der maan En hij alleen, hij kan hier niet vandaanHij heeft geen wezen meer om mee te praten,En moet, in zijn huis aan de grote laan,Voor immer uitzien op zijn lege straten … [Lees meer...] overGedicht: Jan van Nijlen • De burgemeester

Uit de cyclus ‘Insomnia’ in Nachtvangst, de nieuwe bundel van Froukje van der Ploeg. 23 juli, 02:23 Ik kijk naar de dingen die wel slapen, mijn katersin rondjes, de gesloten paarse bloemen buitenmijn kind met knuffels, ze ademen, voelen niethet gebrek aan lucht in mijn longen om uit te blazenvroeger was er meer zuurstof op deze planeet. Gisteren onverwacht het hoofd … [Lees meer...] overGedicht: Froukje van der Ploeg • 23 juli, 02:23

De lamp schijnt, de kamer is open –buiten hoor ik de wind loopen.De bladen, de flappende bladen,de flaplentebladen – de flapnachtbladen,ze zijn groen en ze zijn zwart en slap –hun natte lippen, ’t slap handegeklap –hoor ’t opwaaien, ’t alle – weggaan,daar komen ze weer aan –het schermutsel in ’t donker van zachte wapenen,het aan elkaar klapperen,hoor ze in de verte aangaan,de … [Lees meer...] overGedicht: Herman Gorter • De lamp schijnt, de kamer is open

Melkknecht Hij legt het spantouw om de poten van het beest,zet zich neer op het melkblok, plaatst de emmeronder de uier en omvat de memmen,waarna de eerste melkstraal op de bodem sjeest. Toegevend herkauwt ogendicht het beest.Vliegen verslinden onderwijl zijn huid.Met 'n luie staartzwaai is het al weer uit.Naast melk en huid heeft hij geduld het meest. En in de emmer … [Lees meer...] overGedicht: Gerrit Achterberg • Melkknecht

Hugo Brems over dit gedicht. De dichter is een koe Gras… en voorbij het grazenlig ik bij mijn vier potenmijn ogen te verbazen,omdat ik nu weer evengrotemonden vol eet zonder te lopen,terwijl ik straks nog liep te eten,ik ben het zeker weer vergetenwat voor een dier ik ben - de slotenkaatsen mijn beeld wanneer ik drink,dan kijk ik naar mijn kop, en denk:hoe komt die koe … [Lees meer...] overGedicht: Gerrit Achterberg • De dichter is een koe

Uit Solituden, songs, de nieuwe bundel van Jacques Hamelink. De Zot op zondagochtend Op blote zwarte voeten voort schuift hij.Gerafelde broekspijpen, hemd gescheurd.Een zwakhoofdige staakrechte schuifelaar. Met achter de horizon buigende ogen, woesthaar, gretig zich voorbrabbelende kwijlmondschuift hij pijlsnel over de veldweg nader. De hoeve van Abraham van Hoeve … [Lees meer...] overGedicht: Jacques Hamelink • De Zot op zondagochtend

Woesting denk mij de dingenvan aarde van zand zout in de ogengrondsporen langs akker in korrelswortels vervellen denk mij de dingenvan aarde van zand … [Lees meer...] overGedicht: Rein Bloem • Woesting

Bas Jongenelen ontdekte onlangs de oudste Nederlandstalige sonnettenkrans, uit 1878, van dichter-dominee Eliza Laurillard. Hieronder het tweede sonnet uit de cyclus. Der bloemen lof zij ’t lied van stem en snaren!Zij zeggen ons: “Wij kunnen, mensch! u leeren,Dat in ’t bestek van ’t scheppingswerk des HeerenHet goede en ’t schoon zich samen openbaren.” Ja! als op aard eens … [Lees meer...] overGedicht: E. Laurillard • Der bloemen lof

Uit Wie was ik, ondertitel strafregels, de nieuwe bundel van Alfred Schaffer. Wat ooit gruwelijk was is één grote grap rennend de cassaveheuvel af.in het begoochelende laatste beetje licht. met mijn toverstok van hout waarmee ik joelendklein gevogelte de stuipen op het lijf jaag. suikerdiefjes kieviten en musduiven.een tumultueuze kluwen die hysterisch op de vlucht slaatvoor … [Lees meer...] overGedicht: Alfred Schaffer • Wat ooit gruwelijk was is één grote grap

Op een made Dit weekend ging een groepje maden in Scheveningen pootjebaden De welbespraaktste van het stel sprak: 'Makkers, merken jullie wel? Er zijn hier heel wat maden bij die made zijn in Germanij.' Kees Stip (1913-2001) Foto: raymond noë … [Lees meer...] overGedicht: Kees Stip • Op een made

Scheveningen Nu eens een korten reis naar Schevening genomen.O schone straatweg! met een dubb’le ry van bomen,Aan welkers einde zich den toren in ’t verschietVan ’t zeedorp klaar vertoont. Wie zou hier zyn verdrietIn eenzaamheid door zulk een voorwerp niet vergeten?Gy, die u zelf verbindt als slaven aan een keten,Door al te veel beslag in ’t wroeten, om het geenNatuur niet van … [Lees meer...] overGedicht: Claas Bruin • Scheveningen

Wandeling naar Scheveningen In villatuinen bloeiden rood de rozen,de zon stond warm te broeien aan de muur,Verloren viel ‘t besef van tijd en uur,en al wat droomloos is, scheen uit de boze, En langs de lanen, groen en koel omzoomd,ritselden op de zwoele wind de blaadren,en ruiters, uit de verte, reden nader enweer voorbij in stof en lucht die stroomt. Zo diepe rust, met slechts … [Lees meer...] overGedicht: Pierre H. Dubois • Wandeling naar Scheveningen

Kinderdood Vroeger las ik daar altijd overheen:een kleine jongen, die een beenwerd afgekneld onder de tram;een ander, die al spelend van de damin 't water sloeg(zijn lijkje vond men bij een schipperskroeg);een kindje, met heet water overgoten,en dat zojuist nog juichend had genoteneen kleine, reine mens te zijn;een knaap, die werd vermorzeld door de treinof door een autobus tot … [Lees meer...] overGedicht: Martin Bruyns • Kinderdood

Ontdubbeling Die nacht was ik een jaar of dertig. Die nacht opgestaan. Het regende uiteraard. En ik werd ontdubbeling gewaar. Mijn klef, laf ego vastgespeld aan mijn dubbel vel liet los, genadig, ordentelijk. Voorspeld: kinderen (drie), teckels (twee), bridge, anjers, Verzamelde Werken, testament. … [Lees meer...] overGedicht: Hugo Claus • Ontdubbeling

De verstandige dolfijnen Dolfijnen woonden lang geledenin Kiev, Kleef en andere steden. Ze hadden talk, thee en handen,en consuls in de meeste landen. Maar één dolfijn vond eerst het kruiten toen zelfs de atoombom uit. … [Lees meer...] overGedicht: Leo Vroman • De verstandige dolfijnen