Het sonnet Hoe vreemd ritm'en regelmaat van het sonnet! Net alsof je met een Siberische tijgerhaar uit langvervlogen tijden voor de literaire pret op de viool der schoonheid speelt, met rijm als mayonaise voor een ego dat zich laat overheersen door de Schijn. Constructiever lijkt me het spelen met Lego en dat zal misschien ook leerzamer zijn. … [Lees meer...] overGedicht: Hans Vlek • Het sonnet

Grassen Grassen is het mooiste en het groenste.De grassen in boomgaarden onder groen hout,.de grassen op boerenerven, door honden bewaakt:'Kom niet aan het groen van de grassen op de erven!' Vlucht je een baarlijk huis uit vanwege de rookof vanwege de grijns die tussen de muren opstak;doordat liefde zwart werd, doordat duisternis brandt,altijd is er buiten in de blauwe nacht of … [Lees meer...] overGedicht: Habakuk II de Balker • Grassen

Aardappelen Platvloerser en toch blijmoediger plantleeft er bijna niet in dit sombere land.De aardappel is zo Hollands: hij danst domde aardappelmand in en veel later de mond.Het bruin van oude veelgebruikte balzakkenen van wel zeer versleten bruiden paart hijaan varkensachtige rondheid, Grootmogoldomen de gezichtsuitdrukking van rollende munt.Op de balzaal van gods akker … [Lees meer...] overGedicht: Habakuk II de Balker • Aardappelen

Vandaag trekt de zomeralle registers open. De bermziet geel van boterbloemen, warmte wordtgetoonzet door gonzende insecten.Een tor beklimt een wankelegrasspriet: git op smaragd.Verbluft lig ik onder een boomen staar door ontelbare groene wimpers … [Lees meer...] overGedicht: Hanny Michaelis • Vandaag trekt de zomer alle registers open

‘Daimoon megas’ van Christine D’haen wordt besproken bij Meander. Daimoon megas                     τί οὖν, ὦ Διοτίμα;                    δαίμων μέγας, ὦ Σώκρατες: καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον                    μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ. Mijn daimoon bedroefde bij nacht mijn bloed: het hoofd in uw armen, het hoofd van een man,het is niets. En uw dagen en nachten zijn nietsdan … [Lees meer...] overGedicht: Christine D’haen • Daimoon megas

De koning is gekommen De groote zon, de zomer isten oosten uitgeklommen,bezoekende zijn koninkrijk...de koning is gekommen! De volkeren, de grooten ende kleenen, alle liedenhem koninklijk begroeten gaanen blijden inkom bieden. De mannen zijn veel sterker nuten arbeide, en de vrouwen,ze slaan wel nog zoo dapper, metde la, de weefgetouwen. … [Lees meer...] overGedicht: Guido Gezelle • De koning is gekommen

De Rottestroom (…) Stil!.. 'k Hoor reeds haer golfjes leven! Haer vervrolykt stroomgeluidt Noodigt my ten koortranss' uit. 'k Zie hoe, door die vreugdt gedreven, Haer Gespelen, overlaên, Opgeborrelt uit het water, Met riviervisch, 't marktgeschater Daeglyks drok ten dienste staen. 'k Zie de plasbaers, vette voren, Braesem, karper, post en snoek, Zeelt en paling, malsch en … [Lees meer...] overGedicht: Dirk Smits • De Rottestroom (fragment)

Lijkkrans voor mijn dochtertje. Een rei van Englen zag, Door 't dunne wolkfloers heen, Of ergens, hier beneên, Een zuivre parel lag Die waardig was te pralen In 't goud van 's hemels zalen. In 't einde viel het oog Op Margareetje* een wicht, Dat pas, door 't levenslicht, Bestraelt werd van omhoog, En blijdschap noch elende, Noch deugd noch ondeugdt kende. … [Lees meer...] overGedicht: Dirk Smits • Lijkkrans voor mijn dochtertje

Lieke veur Sint Isidoor Nu laat de gagel zijn stuifmeel los:de gladdige knopkes springen.Ai dezen bruinen rijken bos!Ai reuken sterker dan dier stadse seringen! Hoe staget mee het wilgenhout?Zie hoe de poeskes blinken.Och gij die zegt: de wind is nog koud,kom mee, want de stad gaat stinken. … [Lees meer...] overGedicht: Luc. van Hoek • Lieke veur Sint Isidoor

Vreugde. Vreugde is een tortel, die schatert en koert, Ons aan de rustige huiscel ontvoert, Luide ons verlokt: ‘geniet en kom buiten! Tracht eerst uw zorgen goed binnen te sluiten; Zing wat u hindert en drukken moog, weg, Moei u niet hard met gestaag overleg.’ Maar, hoe die tortel moog lokken en streelen, Als ze u wat lang zingt - ze zal u vervelen; Vreugd heeft een lokstem … [Lees meer...] overGedicht: W.J. van Zeggelen • (twee van) Zeven kniedichtjes

Het groote lijden Hij moest zijn hart, zijn zwaar hart, achterlatenToen hij naar zijn natuur zich weer onthief.Wij, die na 't afscheid om den heuvel zaten,Wisten, hij heeft in angst, in doodsangst, lief. Ach, wij verlieten wat wij nooit bezaten,En vonden meer dan we ooit hadden gemist -,Maar hij, tusschen twee eenzaamheden, wistToen hij verliet, tevens te zijn verlaten. … [Lees meer...] overGedicht: Martinus Nijhoff • Het groote lijden

Johannes Passion De Heer is in de Joriskerk opnieuw gekruist.De schare hoorde in gemakkelijke bankenhoe Hij bloedig gegeseld buiten stond. ‘Afdankendie man,’ riep men. ‘Kruist hem, weg met die etterpuist!’ ‘Kruist hem!’ herhaalde honderd maal het koor, en kuisin ’t zwart gekleed luisterde het naar de klanken van de evangelist, wiens zang soldatenstank enverraad en haat … [Lees meer...] overGedicht: Hans Werkman • Johannes Passion

De lente – ik sta midden in haar – o daar komt ze daar daar daar vliegt ze op mij aan, ze zoent me, ze zoent me, ze zoent me en ze noemt me haar zoete ademen, woord voor woord; o en daar vliegt ze voort de honnege fladderende lente, daar naar de verte, daar naar de horizonnerige tenten, de zilveren, zilvervoetige, zilverhandige lente, de zomerige lente. … [Lees meer...] overGedicht: Herman Gorter • De lente

Fabriekgalmen I De vrouw droeg een kan en haastte zich straf,de kan was oud, haar oor brak af. Daar vloeide op den grond de soep uit de kan:die soep was het noenmaal van zoon en man.... Die beiden werkten in de fabriek:de verpestende lucht, daar, maakte hen ziek. Van 's morgens vroeg waren zij aan het werk,zij haakten naar 't uur van het noenmaal sterk. De vrouw viel aan 't … [Lees meer...] overGedicht: Julius Vuylsteke • Fabriekgalmen