De winter en mijn lief zijn heen.Er zit een merel op het dak,zijn keel beweegt, zijn snavel beeftalsof hij in zichzelve sprak. Hij luistert: uit de verre boomklinkt als het ketsen van twee steeneneen vonkenregen van verlangen,zoo luid, zoo helder en zoo bang. De merel stort zich met een kreetvol wildheid in de voorjaarsvlagen.Ik kan het bijna niet verdragen:- de winter en mijn … [Lees meer...] overGedicht: M. Vasalis • De winter en mijn lief zijn heen

De zieke en de spin De kleine spin die aan de zolder hing,waarom liet ik haar wekenlang in leven?Ze leek zo broos, een trilling deed haar beven:een stip, die soms wat zon- of maanlicht ving. Geduldig spinnend, van haar kleine kringde grenzend wetend, leefde zij haar leven.Genoeg, soms dansend aan een draad te beven,genoeg, klein web aan de witte zoldering. … [Lees meer...] overGedicht: Lidy van Eijsselsteijn • De zieke en de spin

De steenen minnaar (VIII) Dichters moeten de minnaars uit zich weren,willen zij naakt gelijk de goden zijn.Waaròm dan, hart, dit mateloos begeerennaar alle naaktheid, geborneerd en klein, en wààrom zijn onsterflijkheid bezeerenaan deze beten van het bot venijn,wanneer de liefde slechts dit klein krepeerende bestie is achter 't bedgordijn? … [Lees meer...] overGedicht: Gerard den Brabander • De steenen minnaar (VIII)

De steenen minnaar (VII) O harde mond, die stuursch zijn grijnslach teelten korzelig in mergels weet te spreken;die met de kou en met graniet krakeelten nimmer aan een lente zijt bezweken, tracht nú in helder zingen uit te brekenen liefkoos haar met liedren, hooggekeeld,wier glimlach, heerlijker dan hemelstreken,met één zoet weerlicht levens vierendeelt. … [Lees meer...] overGedicht: Gerard den Brabander • De steenen minnaar (VII)

Uit Schokbos, de nieuwe bundel van Annelie David. dauwdruppels glazuren sterren- sikkel- spademos ‘groeit overvloedig in vochtigebossen’ lees ik in lachesis lapponica: 'sami snijden uit de zode een stuk zo grootals zij willen voor bed en beddensprei' het mos liet het toe ik herinner mijkinderen hurkend onder een kastanjeboom peuteren met keukenmessen uit despleten tussen … [Lees meer...] overGedicht: Annelie David • dauwdruppels

Alles blijft Daar stond een muur die ik heb aangeraakt.De muur werd afgebroken. – Van het puinWerd verderop een fundament gemaakt.Ik plantte een fruitboom in mijn oude tuin. Die werd geasfalteerd. – Vijf meter diepHoudt zich een wortelstronk nog grommend koest.Vijf eeuwen lang desnoods. De Spaanse griepLandt ooit op Mars omdat ik heb gehoest. … [Lees meer...] overGedicht: Gerrit Komrij • Alles blijft

Den scherp Geschaarden Kreeft bemindHet Strand, wyl 't hem de Kost moet geeven,Die hy aan Slekke en Oester vind,Die, in hun Schelp geslooten, leeven,Of anders dikwils zyn ten BuitHunn's Vyands, die, met felle neepen,Haar rukt ter oopen Schuilplaatze uitEn houd zyn roof wel vast gegreepen,'t Geen hem verstrekt een lekker Aas.Dit kan, ô! wulpsze Jeugd, u leeren,Dat gy u Hart niet … [Lees meer...] overGedicht: Anoniem • Den scherp Geschaarden Kreeft

De Hoogmoed, op haar Staatçie-Waagen,Vliegd als op Vlerken van de Wind.Zy draafd al voort, als Ziende Blind,Na 't Voorwerp dat haar kan behaagen.Zy agt zig zelve als 't Zonne-LigtEn denkt dat elk op haar zyne OogenGevestigd heeft, om haar VermoogenEn wil dat alles voor haar zwigt.Maar, Dwaaze, leer u zelf beschouwen!Uw' Drift baard geen Bestendigheid:Denk op den naderende TydEn … [Lees meer...] overGedicht: Anoniem • De hoogmoed

Ja, treur vrij omdat u de jonkheid ontvlood 1.Ja, treur vrij omdat u de Jonkheid ontvlood,En met haar de droomen der hoopvolle jeugd.Want arm wordt ons 't leven aan heil en geneucht,Zoo ras ons verbeelding haar lusthoven sloot.Geen pantser beschut ons voor 's ongeluks prang,Als wat onzer Jonkheid den boezem omtoog:De traan, door de Droefheid ontlokt aan heur oog,Is zoeter dan … [Lees meer...] overGedicht: J.P. Hasebroek • Ja, treur vrij omdat u de jonkheid ontvlood