De traagheid In de nabijheid van de barende Na al datgene wat uitdoofde en begraven werd, De eeuwigheid is onvoldoende, te weinig En te min. Geen vreugde en geen louter vuur Slechts de zoete doodsroep blijft En redeloos wreed, de blik daarover. Talm niet. Zweet niet. Treur. Want telkens opnieuw tekenen trots en toorn Hun twijfelende omtrekken In het slome slib van mijn … [Lees meer...] overGedicht: Hugues C. Pernath • De traagheid

Droom Ineens was zij alleen, de laatste vrouwenverdwenen achter hoge rozenstruiken,zij liep ze na tot waar ’t pad uit ’t bosomhoog naar ’t polderland en ’t kleine dorp,dat met zijn daken op de kimlijn lag. … [Lees meer...] overGedicht: Adriaan Morriën • Droom

Uit Xenomorf, de debuutbundel van Jens Meijen (Vlaanderens eerste ‘Jonge dichter des vaderlands’). Zuurtegraad van een autobatterij Er bestaan koeien met ramen in hun buikje kan de alchemie in hun magen zien:het salpeterzuur, buskruit, bliksemstralen.Ik wil mijn gezicht ertegen drukken.Als we ramen gebruiken om mensen te makenkunnen we jagen met de scherven van een … [Lees meer...] overGedicht: Jens Meijen • Zuurtegraad van een autobatterij

Het kind dat wij waren Wij leven ’t heerlijkst in ons vèrst verleden:de rand van het domein van ons geheugen,de leugen van de kindertijd, de leugenvan wat wij zouden doen en nimmer deden. Tijd van tinnen soldaatjes en gebeden,van moeder’s nachtzoen en parfums in vleugen,zuiverste bron van weemoed en verheugen,verwondering en teêrste vriendelijkheden. … [Lees meer...] overGedicht: E. du Perron • Het kind dat wij waren

Sweet bahnhof Drijft men steeds verderuit elkaar? het afscheid schuifteen opdringerige oom tussen ons in.sluit de ogen af - ja dit is vlucht,een handvol kaarten laten vallenomdat men in onze vingers knipt.wurg alle lichten - rasse schredenmaakt mijn vertrek, reusachtig,als op stelten wadend door de mist.adieu adieu sweet bahnhof - een convooi melaatsen wachtin alle stilte de … [Lees meer...] overGedicht: Wilfred Smit • Sweet bahnhof

En - nog ontbreekt er iets - 't heil is nog onvolkomen! Wat doet het hart der Vrouw van zaal'ger toekomst droomen?Wat is het, dat haar vleit, terwijl haar boezem hijgt?ô Heilig voorgevoel! .. Zij wenscht, zij bloost en... zwijgt. … [Lees meer...] overGedicht: H.A. Spandaw • De vrouwen (fragment)

Hij schijnt een statige Eik, die de eeuwen durft trotseren,En door de wouden zich als Koning ziet vereeren;Zij 't ned'rig klimop, dat aan zijne schorse kleeft,Zich sling'rende om zijn' stam, met zijne sappen leeft.De sterkgespierde Man mag steeds zijn' fierheid toonen,Maar niets, dan zachtheid moet in 't hart der Vrouwen wonen;De Vrouw is waarlijk schoon, als zij van weedom … [Lees meer...] overGedicht: H.A. Spandaw • De vrouwen (fragment)

Tymen Trolsky was in de jaren ‘70 het pseudoniem van Jasper Mikkers. Zijn Liederen van weemoed, wanhoop en waanzin is een van de vele nieuwe titels in de DBNL van december. De dichters De wind dronk van de kleine ratten in de goot;de winter hoestte en draaide zich om op z'n stretchbed,ver weg in de vlakte; de mieren stookten hun potkacheltjein hun lanterfanterige, om … [Lees meer...] overGedicht: Tymen Trolsky • De dichters

Wulpschheid In slanke naaktheid rijst zij voor den spiegel op,omwolkt met gitten krans van losgewoelde haren;haar oogen zijn als vreemde bloemen waar zij starenwaaruit bij elke blik 't vergif leekt drop na drop. En sidderend van koel en ongewenscht genot,spant zij uitdagend-juichend haar volronde borsten,wier marmerschoonheid niet een duivel, niet een godnoch menschen in … [Lees meer...] overGedicht: Jan van Nijlen • Wulpschheid

Stadgenoot Hij is het licht vergetenen het gras vergetenen al die kleine levende kevertjesen de smaak van water en het waaien hij is de geur vergetenvan het hooi de grijze vacht van de schapende varens de omgelegde aardkluiten zijn binnen is geen nest zijn buitengeen buiten zijn tuin een vaas … [Lees meer...] overGedicht: Jan G. Elburg • Stadgenoot

Wij zilvren wezens, nevellichten, gewassenneven elkaar, onzeker, wilden het licht:In misten van donker, onze groote vragenvreemdelinge in scheemre mist om licht -Teeder beginnen en glimlachend blinken,lichtkens verrijzen, weigren te versterven,zekerlijk lachen en lichtblijde blinken,wenken en vlieden, vliedend omziend, wimprend,wilgen van licht, linten van licht, wit … [Lees meer...] overGedicht: Herman Gorter • Wij zilvren wezens

De waarde van vrouw en kind Schoon ik de gunst der groten mis, de weiflende fortuin mij ongenegen is, ik heb nog vrouw en kind, Goddank! en brood voor beiden: een vrouw die mij zo teer bemint, in reine huwelijkstrouw haar hoogste wellust vindt en om geen lief of leed van mijne zij zou scheiden; een kind dat, vrolijk en gezond met rozen op de wang en lachjes om de mond, nog … [Lees meer...] overGedicht: H.A. Spandaw • De waarde van vrouw en kind

Droom De tanden in ’t habijt en dan schuimbekken,en twee uur lang kakelen, kraaien, krijsen,paars worden in ’t gezicht, de indruk wekkendat er iets mis is met de godsbewijzen,een vurenhouten preek doormidden zagen,een duif apocalyptisch zien verbranden,schelden, bloedspuwen, emmeren en klagen,ontwaken als pastoor ten plattelande. Alain Teister (1932-1979)uit: De huisgod … [Lees meer...] overGedicht: Alain Teister • Droom

recept men nemeeen groot glazen vatdoet er tarwe in enstopt de hals dicht meteen vuil hemd … [Lees meer...] overGedicht: Jozef Eyckmans • recept