Uit: Negenentwintig dingen en één afscheidszang, de nieuwe bundel van Geert van Istendael. Veebel Schor. Aardewerk dat breekt, verbruikt, versleten. Veel scherven na en door elkaar, een spraak door vee gestuurd al doende. Stappen, eten. Heuvel en berg weerkaatsen tegenspraak, de galm, de tik behoeden voor vergeten. Geen geit of koebeest mag verloren gaan, door … [Lees meer...] overGedicht: Geert van Istendael – Veebel
Gedicht: Paul Snoek – Leven op de aarde
Leven op de aarde Zand in de armen van alle andere zand gedragen door het wachtend liggen der woestijnen. Sombere stilte van planten bijna altijd drijvend. Het levensgeheim van de nevel en het steeds zegenend water voedzaam uit de borsten van de hele regen. … [Lees meer...] overGedicht: Paul Snoek – Leven op de aarde
Gedicht: Leo Hermens – Over het persoonlijke
Uit De zoete versie, de nieuwe bundel van Leo Hermens. Over het persoonlijke Met Marianne in de rij bedankte ik de buurman voor een oogopener over eigenheid toen hij zei ik herkende je niet met een ongebruikelijke vrouw. Op de supermarktradio rapte een man. Rapte wat je niet doodt maakt je sterker en rijmde het met harde werker en ik wist ruis verschilt niet van … [Lees meer...] overGedicht: Leo Hermens – Over het persoonlijke
Gedicht: Hugo Claus – Dodenbeeld in West-Vlaanderen
Dodenbeeld in West-Vlaanderen Het geraas van het nabije vee. De boer die in de schaduw zit van het bleke beeld. De bomen die buigen voor de wind van de zee. Zijn ouders hebben het lapje grond gekocht waar hij tot het kraakbeen in de modder stak. Hij was een begaafd student. 'Iets in de wiskunde,' zegt de boer. … [Lees meer...] overGedicht: Hugo Claus – Dodenbeeld in West-Vlaanderen
Gedicht: Hugo Claus – Een vader
Een vader Dansend of geslagen, Gevangen in de menselijke warmte gaan wij trager reeds In de struiken van onwil, in de besmette weiden En volgen de verminkten op de voet. Zij fluisteren. Hun lippen drogen in de zon, de late zon. De valavond horen wij, de dagelijkse reutel Der gehangenen horen wij, De gevilde welp horen wij, De brandende jood in het braambos, en de … [Lees meer...] overGedicht: Hugo Claus – Een vader
Gedicht: Annie M.G. Schmidt – Vaders
Vaders De vader zegt: wat ga je doen? De dochter zegt: 'k ga rijen, De vader zegt: met wie, met Koen? Gaan jullie met z'n beien? De dochter zegt: jawel, allicht, En dan houdt Paps z'n wafel dicht. Daar gaat ze dan, ze zegt: so long, En paps bijt liever op zijn tong Dan nog te vragen hoe of waar. Het lieve kind is zestien jaar, Ze heeft gezegd wat ze gaat doen. Ze … [Lees meer...] overGedicht: Annie M.G. Schmidt – Vaders
Gedicht: Lizzy Sara May – Twee foto’s uit het hoofd geciteerd
Twee foto’s uit het hoofd geciteerd 1. Rechtop staat zij met naast haar zittend op een stoel haar broertje onder haar rokje dalen pijpjes van een linnen broek met kant tijd 1870 mijn moeder's moeder tien jaar oud Zij huwde een nietsnut kreeg zeven kinderen stierf in 1925 aan anemie en de inflatie … [Lees meer...] overGedicht: Lizzy Sara May – Twee foto’s uit het hoofd geciteerd
Gedicht: Floor Buschenhenke – Vies, kapot en lelijk gebed
Uit Parachute, de nieuwe bundel van Floor Buschenhenke. Vies, kapot en lelijk gebed Zie mijn dijen, kuilig als een crossbaan, harig en onrein, dan die aderen, die rollen als vette wormen langs mijn kuiten. Het is dat ik al bloedstolsels verlies anders had ik mezelf moeten geselen. Aanschouw die opgezwollen pens, het is toch godgeklaagd? Vanaf nu zal ik nog minder … [Lees meer...] overGedicht: Floor Buschenhenke – Vies, kapot en lelijk gebed
Gedicht: Astrid Lampe – de levensverhalen van geknakte bloemen
Uit Zusterstad 2.0, de nieuwe bundel van Astrid Lampe. de levensverhalen van geknakte bloemen zijn in de bonus de antecedenten van suïcidepoëten liggen op straat hoeveel roem hoeveel bij elkaar verzonnen levens wil je sterven wij lezen met veel ruis toondoof in de echokamer van de romantiek besteed ik het roeptoeteren uit … [Lees meer...] overGedicht: Astrid Lampe – de levensverhalen van geknakte bloemen
Gedicht: Freek van Leeuwen – Explosie
Explosie Hallo! Hallo! Hallo! Dit boek is niet geschreven voor hem of voor haar: Dit boek is geschreven voor het proletariaat. Schreef ik het? Schreef jij het? Schreef hij het? Neen! WIJ hebben het geschreven: Ik, jij, hij, wij, zij: Allemaal! Naar de duivel met alle dichters Corrupte inktkoelies Minstreels van de gezeten rentenier En de sentimentele … [Lees meer...] overGedicht: Freek van Leeuwen – Explosie
Gedicht: Hendrik de Vries – Zie mij niet aan
Zie mij niet aan Zie mij niet aan, doe mij geen vragen, Toon mij voor troost geen medelij: 't Ongeluk, dat mij altijd heeft geslagen, Gaat met het eind van 't leven voorbij. Steeds bleef ik eenzaam, nooit kende ik mijn vader, Ik had een moeder die vroeg mij ontviel. Ik had een vriend, hij werd mijn verrader; Liefde vermoordde de rust van mijn ziel. … [Lees meer...] overGedicht: Hendrik de Vries – Zie mij niet aan
Gedicht: Urbain Van de Voorde – Toen na veel zwervens…
Toen na veel zwervens... Toen, na veel zwervens op een donkre baan, raapte ik, wat nog aan kracht me bleef, te gader: ‘Hij woont toch hier, Hij, die zich noemt mijn Vader?’ - en 'k ben den klopper op zijn poort gaan slaan. En luistrend bleef ik lang te wachten staan, en luider sloeg ik, immer kwaad en kwader; soms hoorde ik iets als kwamen stappen nader, maar 't was … [Lees meer...] overGedicht: Urbain Van de Voorde – Toen na veel zwervens…
Gedicht: G.J. Resink – Djangir
Djangir Zij dansen. Duizend dromen in één nacht. De dromen van een licht bewogen leven: Hoe men lief kan hebben; hoe men best zacht Mag zijn, maar niet half-zacht; hoe men zich geven Moet, maar nooit helemaal; hoe men wel beven Kan van ontroering, doch, op vorm bedacht, De hartstocht door een gouden huid moet zeven Tot zweetglans, oogopslag en pradadracht. … [Lees meer...] overGedicht: G.J. Resink – Djangir
Gedicht: Wanda Koopman — Zooals de dotterbloem
Zooals de dotterbloem Hart in het bosch van de nacht Is bij een vijver gebracht Zag in de donkere poel Schijnsel van gouden bloem Schijnsel van gouden bloem Dof als een dotterbloem Schaduw die schaduw neemt Jij die in leven bleef … [Lees meer...] overGedicht: Wanda Koopman — Zooals de dotterbloem
Gedicht: I.K. Bonset – 9 x B
9 × B 1 De bomen zijn de benen van het landschap. B. 2 De mens is goed, wanneer hij er geen belang bij heeft slecht te zijn. Hij is slecht wanneer het niet in zijn belang is goed te zijn. B. 3 De antimakassar is de graadmeter onzer cultuur, het sentimentalisme, de speen. B. 4 Ziet ge? B. 5 Ten einde raad bracht ik … [Lees meer...] overGedicht: I.K. Bonset – 9 x B
Gedicht: Petra Kottman – Bot
Bot Ik heb het koud. Jij doet er alles aan om mij weer warm te maken. Je masseert mijn voeten. Veel te zacht, want je bezeert toch niet mijn harde bot, van vlees ontdaan: beenderen voelen niet. Ik zie het aan, je goedbedoelend strelen. Is 't verkeerd als ik vertel: ik heb allang geleerd dat niemand helpt, dat kou scherp blijft bestaan? … [Lees meer...] overGedicht: Petra Kottman – Bot
Gedicht: Willem ten Berge – Liftboy
Liftboy De deur viel schokkend uit de wand: en op de drempel van zijn sombre kooi stond de liftboy klein en kinderlijk mooi - zwijgend kwam ik bij hem staan, de motor zette zwoegend aan - … [Lees meer...] overGedicht: Willem ten Berge – Liftboy
Gedicht: Nora Gomringer – De H. Apollonia indachtig / Vandaag was ik bij de tandarts
• De Duitse Nora Gomringer is een van de dichters op Poetry 2018. De H. Apollonia indachtig / Vandaag was ik bij de tandarts Wagenwijd open lag ik daar, een grote wond mijn mond. Blijk van feest en overvloed. Mijn oogleden stijf van borende pijn, mijn handen knepen elkaar als gekken, zochten houvast tegen beter weten in. Vaardig, zwijgzaam, maakte de reus van … [Lees meer...] overGedicht: Nora Gomringer – De H. Apollonia indachtig / Vandaag was ik bij de tandarts
Gedicht: Christian Bök – Arken en dierentuinen
• De Canadees Christian Bök is een van de dichters op Poetry 2018. Arken en dierentuinen herbergen nu wat nog rest van onze refreinen. Welke poëzie kunnen we ons voorstellen als poëzie zelf uitgestorven is? Moeten we haar zoeken in het roet van onze verbrande boeken? Moeten we haar ontcijferen uit de vertrapte koolzaadweiden bij Barbury Castle? Moeten we haar achterhalen … [Lees meer...] overGedicht: Christian Bök – Arken en dierentuinen
Gedicht: Albert Verwey – Er zijn er, die van ’t Leven eischen durven
Er zijn er, die van 't Leven eischen durven, Zoo of ze er, vóor den koop, 'n kontrakt meê sloten: Het Leven mag hun geen blaauw oogje stooten Voor 'n grapje, of 't heeft het glad bij hen verkurven. Zij vliegen 't aan: zij wouden 't bij de lurven Nemen en mores leeren: zij begrooten Daaglijks hun klachten, of hun geene ontschoten: 't Leven is zot! leit in hun mond … [Lees meer...] overGedicht: Albert Verwey – Er zijn er, die van ’t Leven eischen durven
Gedicht: Hein Boeken – 31 mei ’33
31 mei '33 Weer is voorbij der nachtegalen maand, Der meerelen, die van het leven zingen Toch in hun tongval tot beseffen dwingen Dat niets van al dit schoone is stille-staand, Dat alles is in gauwen gang vergaand. En bij het zien van al Mei's lieve dingen Was het mij niet of heen mijn krachten gingen? Heb 'k niet dees Mei mijn laatste maand gewaand? … [Lees meer...] overGedicht: Hein Boeken – 31 mei ’33
Gedicht: Henk van der Waal – Liefdesgemoed
Uit Door alle honderd harten wit te kalken, de nieuwe bundel van Henk van der Waal. Liefdesgemoed Niets ten nadele van de kraai, de ransuil of de ekster, maar soms grijpt hun kreet je naar de keel en word je somber als hun herhaalde krassende gekrijs je duidelijk maakt dat geen geluid hen los kan koppelen van hun gevederd lijf jij produceert eenzelfde grijze … [Lees meer...] overGedicht: Henk van der Waal – Liefdesgemoed
Gedicht: Jacob Israël de Haan – De jonge vogel
De jonge vogel Ik sliep niet meer: een jonge vogel floot, Mijn hart doordringend, en ontwakend zag Ik 't kalme kleuren van den klaren dag En vagen van het verre morgenrood. Wijl sterren bleekten zilverzacht en bleeker, Blies warme wind de morgennevels over, Luid juichend zong en hoog en klaar en zeker De jonge vogel in het wiegend loover. … [Lees meer...] overGedicht: Jacob Israël de Haan – De jonge vogel
Gedicht: Saul van Messel – Presumptief & Jodenhoek
presumptief een onvermoede dageraad had plotseling mijn droom gestaakt ik droomde dat ik sterven ging maar was uiteindelijk ontwaakt of droom ik nu dat ik nog leef terwijl ik stervend dromen bleef mij niet bewust van vroeg of laat in onvermoede dageraad … [Lees meer...] overGedicht: Saul van Messel – Presumptief & Jodenhoek
Gedicht: Hélène Swarth – Sanskriet?
Sanskriet? Mijn ziel is een gesloten boek; ik geef Aan wie 't mij vraagt zoo licht den sleutel niet. De tijd is ver, toen 'k mij verleiden liet Tot zoet vertrouwen, waar ik thans voor beef: Toen ik dien sleutel leende voor een lied, Een lieven brief, dien meisje of knaap mij schreef, Een traan, die warm in droomende oogen dreef.... Wat baatte 't hun? - Zij kenden … [Lees meer...] overGedicht: Hélène Swarth – Sanskriet?