Mijn noest bestaan is het fatale smachten, uit donkren doem van Ruimte en van Getal naar 't onbewust heil van uw zuivre nachten. Gij zijt de derde Pool van mijn heelal, waarheen mijn ziel gaat noodgedwongen trachten, magneet op zoek naar evenwicht in 't Al, vloekbaar gedwarsboomd door onreine machten dat nooit haar as met de uwe samenval! O de eindpaal daar die staat … [Lees meer...] overGedicht: Urbain Van de Voorde • Mijn noest bestaan

Vijfjarenplan Ik hou van jou. Hou jij van wat niet kan. Hou jij van je capaciteiten, ik van je gebreken. Jij van je trots, en ik van hoe die zacht kan breken in mijn armen. Jij van je moed. Ik van je zwakte nu en dan. Hou jij van de toekomst. Ik van wat voorbij is gegaan. Hou jij van de honderd levens die je wilde leven. Ik hou van dat ene dat is overgebleven en van … [Lees meer...] overGedicht: Herman de Coninck • Vijfjarenplan

Damesportret van Rossetti De boezemweelde en ontblote armen, de opschik en het mateloos gebaar van zelfvergoding en vervalst erbarmen drukken de roos weg die zich in het zwaar over de schouders heen willende haar gedraagt als sneeuw. Niet om zich bij te warmen dwaalt ook de blik, de ogen in het naar gezicht doorlicht van kruisende alarmen. Maar volg de lijn van de … [Lees meer...] overGedicht: Max de Jong • Damesportret van Rossetti

Jonck by out, Heet by kout. Anna: Doch midd'ler tijt, op dat ghy meught Oock vruchten trecken van uw jeught, Gheen ouden man u gheven laet, Noch om sijn ghelt, noch om sijn staet; Een kalen kop, of grijsen baert, Dient met geen jeughdigh dier gepaert. 't Is best te trouwen sijns ghelijck, Jonck met wat joncx, en rijck met rijck: Want soo ghy trout een ouwe jan, Hy … [Lees meer...] overGedicht: Jacob Cats • Jonck by out, heet by kout

Van de drank De wijn is voor de mens en voor de rapste geesten, Maar water uit de beek ten dienste van de beesten, Al wat de wijngaard geeft dat is een schone vrucht, Om al wat droefheid smaakt te drijven op de vlucht. Wijn dient van goede reuk en goede smaak te wezen, Dan nog een klare glans die wordt er in geprezen, Ook dient hij niet verschraald, maar vers getapt te … [Lees meer...] overGedicht: Jacob Cats • Van de drank

Coïncidentie Over de vensterbank trippelde de schaduw van een merel. En de merel vloog naar zich toe en nam plaats in zijn schaduw en trippelde over de vensterbank en floot als een fluitende schaduw. uit: Dierzien (2017) … [Lees meer...] overGedicht: Paul Hermans • twee gedichten

Uit Verborgen tuinen, de nieuwe bundel van Anneke Brassinga. Bij onvoorziene omstandigheden Haast u! er is nog een lange terugweg te gaan. Naar rust van weleer die ongekend moet bloeien op de komende humus onzer ontslapingen. Betaamt u hoon? Al hadde ik de liefde niet en ware het mijzijnde zo’n achterkousige clarisse van voorheen, biddend werkschuw aan de rand van … [Lees meer...] overGedicht: Anneke Brassinga • twee gedichten

Geschenk Ik was klaarwakker in mijn droom, schreef een niet te keren gedicht, het schreef zichzelf, een heldere stroom, mijn pen gleed als een veer zo licht. Ik schreef het in een blinde drift en toen het uitgeschreven was, verliet het mij, het lopend schrift verliep tot zilvergrijze as. Verward sta ik aan het vensterglas, de straat ligt door de maan … [Lees meer...] overGedicht: Jaap Zijlstra • Geschenk

De stillen Eenzaamheids achterdocht, gevoed door waan, Kweekt groter kwaad dan roekeloos vergeten Van wetten, waardoor veiligen zich weten Behoed tegen een snel en stout vergaan. Wie zonder schaamte geile lust belijden, Maken zich schuldig, maar zij weten toch De grootste zondigheid van 't kwaad te mijden. Alleen wie, braafheid huichelend, bedrog Plegen met … [Lees meer...] overGedicht: Anton van Duinkerken • De stillen

Thuis op het kerkhof Tussen de zerken, lezend het verleden Van deze kleine stad, waaruit ik kwam, Waarheen ik telkens wederkeer, vernam Ik achter mij stil naderende schreden. Verwonderd zag ik om. Even beneden Het kruis in 't midden draagt een vrouw een vlam. Dit stenen beeld, vlak naast een treurwilgstam, Stond of 't gereed was, op mij toe te treden. Geen levend … [Lees meer...] overGedicht: Anton van Duinkerken • Thuis op het kerkhof

‘De eer’ staat in Oorlog. Verzen in staccato van Agnita Feis. De eer t Is een kanon. 't Is een geweer.... Men schiet. Men moordt: Maar 't is voor d'eer! Men steekt elkaar een mes in 't hart, … [Lees meer...] overGedicht: Agnita Feis • De eer

Gedicht De weg van de liefde weg naar de liefde. En hardop. Zijn kardinale waanzin, het Listig lichaam, de celebratie van zijn Waarheid. Gaat hij in het verlaten licht. Duurt de winter de uren van het leeggemaalde Leven, in dit dal van dood. In dit dal. Nabootsend de wellust, de korruptie van Het bloed, aan de stenen van vernietiging. … [Lees meer...] overGedicht: Nic van Bruggen • Gedicht

De dood heeft geen geheim dan het begin. Is er een wekker die je dronken slaat, of die je, verder weg, ontwaken laat? Je ademt langzaam uit, maar niet meer in. Dan tolt de wereld uit je lichaam weg. Het bloed stroomt uit, een kerkdienst is voorbij. En vogels bloeien op, want het is mei, en nieuwe woorden worden blootgelegd. De dood is dus eenvoudig, zo te … [Lees meer...] overGedicht: Nico Scheepmaker • De dood heeft geen geheim dan het begin

The salesman Ik wil iets groots, iets deftigs worden, een kunstenaar, een schrijver, een poëet, die alles van dit vreemde leven weet en neerkijkt op de domme mensenhorde. Ik wil Verzameld Werk gaan creëren, en dat men al mijn boeken zal vertalen en dat de wereld mij geestdriftig zal onthalen en mij om mijne werken zal gaan eren. Ik wil ... Ik wil een boek gaan … [Lees meer...] overGedicht: Nico Scheepmaker • The salesman

Op 30 januari 1903 bereikte de spoorwegstaking (“Gansch het raderwerk staat stil, als uw machtige arm het wil”) een voorlopig hoogtepunt. 30 januari 1903 Er is iets groots in ons klein land geschied. Hebt ge 't gehoord? de spoorarbeiders hebben uit vrijen wil de havenarbeiders gesteund, niet voor zichzelf maar slechts voor hen. De brand der solidariteit is … [Lees meer...] overGedicht: Herman Gorter • 30 januari 1903