De vechtende jongens. Gijsje. Laat ons dezen twist beslechten, Door eens moedig saam te vechten. Klaasje. 'k Wil niet: 'k heb geen lust in slaan; Maar laat ons naar vader gaan; 'k Wil u niet verongelijken; Vader mag het vonnis strijken. Gijsje. Laffe jongen, zonder moed! Klaasje. O! bedenk eerst wat ge doet. … [Lees meer...] overGedicht: Hieronymus van Alphen • De vechtende jongens

Interieur Dat 't bestaan leeg is geloof ik graag, ik kijk om mij heen, 't hok waar ik woon is leeg inderdaad, geen van de naden waar de wind doorjaagt, heb ik gedicht, genoeg meubels tot zitten, ik lig in een bed, maar stofferen, ho maar, geen schilderijen, geen kleed, geen vrouw. Ja, dat laatste. Waarom niet? Ik sta ook voor een raadsel, maar sta nog steeds, niet … [Lees meer...] overGedicht: Louis Th. Lehmann • Interieur

Dagelijkse Berezina tweetand hangt tegen geentand hangt tegen valsgebit en hoogheup klist aan laagheup klampt kromheup aan naast slefvoet vóór slefbeen sluipend achter sufbeen met knokel- vorst en reutelzwart in de klapperlip om de kreukmica rond ivoormat van kristaldofte in de wankelslinger van mantelrouw en zorgenhaar en kwetterpijn vóór stoelgang en wondzalf in het … [Lees meer...] overGedicht: Paul de Vree • Dagelijkse Berezina

Toewijding De dag was wit en ging gelijk voorbij; Er zwierven in ons om veel vlakke stemmen, Zoo in een vijver laag de visschen zwemmen, Glad glippen met een tooverig geglij. Verzonken lag de grond in nevelarij, Er groeiden raadsels dicht als warre bremmen, Wij zagen kiemen tot bezinksels stremmen.... De dag was wit en ging gelijk voorbij. En nu er de avond is, … [Lees meer...] overGedicht: Jac. van Looy • Toewijding

Dubbel-zang. - ‘O mooie Vogel, wat? hoe wilt gij van mij gaan?’ - ‘“Uw Kooi is mij te eng, ik klaag om ruimt' en hemel, O ik versnak zoozeer om 't vederig gefemel Van mijn gespreide vlogels ganschlijk uit te slaan. Om mij te menglen in het opperste gewemel, Om daar in 't Licht te zijn, stil in dien glans te staan Als eene flonkersteen, die werd in licht gevaân, O, in … [Lees meer...] overGedicht: Jac. van Looy • Dubbel-zang

Want met een hand van vuur want met een hoofd van ijs, en met doorboorde trommelvliezen, en met een keel van stro, en met een stenen hart, en met verwarde longen zonder adem, en dan – nu komt het – met Boy, mijn hond die was als ik, en met mijn vriend die is gestorven en die geen bloemen wenste zonder graf, en met mijn vrouw, en nog een vrouw, en andere vrouwen die ik … [Lees meer...] overGedicht: Gaston Burssens • Want met een hand van vuur

Daniël Heinsius. Uit: Spiegel van de doorluchtige vrouwen. De dochter die de moeder in de gevangenis met haar borsten onderhouden heeft. In ijzer ende staal met voeten ende handen, Ligt gij hier Moeder vast in zo veel zware banden, Door honger ende dorst gebracht in grote nood, En eindelijk daardoor gedwongen tot de dood. Wat zal ik voor u doen? Gij hebt mij … [Lees meer...] overGedicht: Daniël Heinsius • De dochter die de moeder in de gevangenis met haar borsten onderhouden heeft

De wijsgeer 'Jongeling', dus sprak een Wijsgeer, 'Jongeling, gij moet de hemel, In de stille nacht beschouwen, Wen geen wolkje hem verduistert; Dan moet gij die grote lichten, Die ontelbre grote lichten, Om hun assen om zien rollen! - Gij moet langs de ruime velden, 't Schoon der Lente vaak beschouwen: Frisse planten, purpren rozen, Alles moet uwe aandacht … [Lees meer...] overGedicht: Jacobus Bellamy • De wijsgeer

Bui Grimmig snellen rondgerolde wolken, Eindeloos grote kluwens, aan door 't blauw. Doodse stilte! Toch, ze naadren gauw, Scherp weerspiegeld in de molenkolken. Schelle fonkling van miljoenen dolken; Dan de donder; en, van regen lauw, Schudt de wind de hechte molenbouw, Loeit het rund, dat wegvlucht, ongemolken. … [Lees meer...] overGedicht: Jacob Winkler Prins • Bui

Het wapen van de mus Mus - onkruid onder de vogels zo huishoudelijk gewoon en kleurloos de grond van ons bestaan zijn orgeltoon Zijn jingle weerklinkt overal waar kruimels een speldeprik eten een vingerhoed water en zand … [Lees meer...] overGedicht: J. Bernlef • Het wapen van de mus

De grijsaard en de jongeling Grootsch en meesleepend wil ik leven! hoort ge dat, vader, moeder, wereld, knekelhuis! - ga dan niet ver van huis, en weer vooral ook het gespuis van vrouwen buiten uw hart, weer het al uit uw kamer - laat alles wat tot u komt onder groote en oorlogszuchtige namen buiten uw raam in den regen staan: het is slecht te vertrouwen en niets … [Lees meer...] overGedicht: H. Marsman • De grijsaard en de jongeling

De nacht gloort koud als gepolijst zwart marmer. De sterren, wier geheim geen droom meer teelt, maken mij nog een lieve illuzie armer met het precieze van hun roerloos beeld. o Mathematische Orde, niets verheelt ge nog van 't Leêg des drooms aan een Beschermer; mijn bloed vloeit niet meer inniger en warmer, als toen 'k mij, zalig, dacht door 't licht gestreeld, dat op … [Lees meer...] overGedicht: Urbain Van de Voorde • De nacht gloort koud als gepolijst zwart marmer

Mijn noest bestaan is het fatale smachten, uit donkren doem van Ruimte en van Getal naar 't onbewust heil van uw zuivre nachten. Gij zijt de derde Pool van mijn heelal, waarheen mijn ziel gaat noodgedwongen trachten, magneet op zoek naar evenwicht in 't Al, vloekbaar gedwarsboomd door onreine machten dat nooit haar as met de uwe samenval! O de eindpaal daar die staat … [Lees meer...] overGedicht: Urbain Van de Voorde • Mijn noest bestaan

Vijfjarenplan Ik hou van jou. Hou jij van wat niet kan. Hou jij van je capaciteiten, ik van je gebreken. Jij van je trots, en ik van hoe die zacht kan breken in mijn armen. Jij van je moed. Ik van je zwakte nu en dan. Hou jij van de toekomst. Ik van wat voorbij is gegaan. Hou jij van de honderd levens die je wilde leven. Ik hou van dat ene dat is overgebleven en van … [Lees meer...] overGedicht: Herman de Coninck • Vijfjarenplan

Damesportret van Rossetti De boezemweelde en ontblote armen, de opschik en het mateloos gebaar van zelfvergoding en vervalst erbarmen drukken de roos weg die zich in het zwaar over de schouders heen willende haar gedraagt als sneeuw. Niet om zich bij te warmen dwaalt ook de blik, de ogen in het naar gezicht doorlicht van kruisende alarmen. Maar volg de lijn van de … [Lees meer...] overGedicht: Max de Jong • Damesportret van Rossetti