Chris van Geel

10-11-2025

BUIKZWAM DE AARDSTER

Hij springt tot ster in slippen open,
hij draagt van binnen rookdun zaad,
hij stuift zijn sporen maar hoe stuift
hij als hij niet wordt aangeraakt?

Bron: De Revisor, april 1974

09-11-2025

KOUD

Ik heb ’t koud, ik heb mijn bril niet op

Bron: Barbarber, oktober 1970

08-11-2025

VLIEG

Een web, hij trekt de draad
als deken om zich heen
en slaapt het rag vol dauw,
gevangen edelsteen.

Hij zweet, hij smeedt zijn huis
vol diamanten om
tot puin dat aan hem hangt
zolang hij vliegt in droom.

Bron: Vluchtige Verhuizing, postuum verschenen, 1975

07-11-2025

GELUK

Een steen tegenkomen in een hap krentenbrood
zonder er eerst op gebeten
te hebben. Een groot geluk, vol diepe geruststelling.

Bron: Barbarber, december 1969

06-11-2025

De dagen zijn lang heen
van toen een steentje scheen
ons druk en droefenis.
Dit nu een veertje is.

Bron: datering: 1948-1955; Tijdrovertje, postuum gepubliceerd, 1992

05-11-2025

MET DE ZAKLAMP OP STAP

Schijn ik ermee de wei in, gloeien
verspreid tien ogen op, vijf koeien.
Bij tijgers staan ze even wijd
uiteen als bij dit zwarte vee.

Bron: Barbarber, september 1968

04-11-2025

AVOND EN MORGEN IN NOVEMBER

Geen wolk, geen borden in een rek,
geen witte marmeren koninginnen:
een grijze nacht en wind en helderheid,
geen mist, geen licht. –
Des ochtends zon
boven de duinen, laag, rood, rond,
een non, een borst, een duif, een gouden ring,
een kap, een kalken nul op ruiten,
woorden, wellust, meid.

Bron: Spinroc en andere verzen, 1958

03-11-2025

WINDMACHINE

Een jute lap op snel draaiende latten, dat is de windmachine.

Bron: Barbarber, september 1969

02-11-2025

ALLERZIELEN

Over drempels loopt vuur uit de huizen.
Naaldhakputjes vult de regen.

Bron: Het zinrijk, 1971

01-11-2025

KERKHOF IN HET BOS

Het bos is breekbaar waar ik ga.
Ik wil niet dat de takken breken.

Ik denk aan het ontstaan van boombast,
het ingewikkelde vergaan

en hoor de wind uit zijden lucht
opsteken, dunne godenknieën

de takken breken, dorre droge
lippen een poging doen te spreken

vanuit een groene zonbeschenen
lage in bos begraven wei.