Van moeder Leed en vrouw Verdriet I De bleeke moeder Leed en vrouw Verdriet,Heur katte-krallen* ingetrokken, stondenBeî bij mijn wieg te popelen: ze vondenDat deze prooi hun niets te wenschen liet. Haar hart is zacht, sprak vrouw Verdriet; 'k geniet,Als ik bedenk hoe diep 't zal zijn te wonden.Heb ik haar in mijn nevelnet gebonden,Zei moeder Leed, dan zingt ons menig … [Lees meer...] overMarie Metz-Koning • Van moeder Leed en vrouw Verdriet

Wijl het moet Zooals een dame, wijl het moet, soms gaat,Wanneer het donkert en ze huiswaarts wou,Langs wegen die ze liefst vermijden zou:Langs modder-vuile, druk-bevolkte straat, Beleedigd in haar fijn gevoel van vrouw,Als een op haar begeerte-blikken slaat;Dicht om zich plooiend 't hullende gewaadUit vrees voor straatvuil en voor 't ruwe grauw: Zoo plooi ik, hunkrend … [Lees meer...] overMarie Metz-Koning • Wijl het moet

Liefde (II) Mijn liefste, geef me beî je lieve handen.Ik denk niet langer enkel doode dingen:Zacht in mijn ziel gaan zomer-vogels zingen,En doemen groene, bloem-begroeide landen. Daar voel ik zon met warmte en glans omringen,Al wat er opleeft, los uit oude banden….Zie je in mijn oogen niet nieuw leven branden?En rond mijn lippen lente-lachjes dringen? Mijn liefste, leg … [Lees meer...] overMarie Metz-Koning • Liefde

Storm op de hei De hei ligt te huilen,Ruig opengeborstenAan kieren en kuilenEn schrompige korsten; Met plotsige schokkenUit gaten en naden;Met bonkige nokkenUit narvige paden. En boven, de wolken,Die drommen en draven,Als donkere volkenGeklonkene slaven. 'Wijl wind, in zijn woede,Bij 't ijzeren drijven,Blind geesselt ten bloedeHun trotsige lijven. Marie … [Lees meer...] overMarie Metz • Storm op de hei