De tv was nog niet langs geweest en ze wisten al wat ik ze ging vertellen. “Mensen willen met die Engelstalige functies zich beter voordoen dan dat ze zijn. Vooral die ontzettend vage functies zijn zo belachelijk. Je hebt geen flauw idee wat het inhoudt. Ik ben tegen.”

Dat stond in ieder geval in het persbericht van het tv-programma Editie-NL dat vrijdag op internet verscheen, een paar uur voordat de cameraploeg langskwam.

Het meisje van het voorgesprek had er ook al geen doekjes om gewonden dat ik alleen nodig was omdat ze nog wat quote‘jes zochten voor een item over Engelstalige functienamen. De ene mening hadden ze al en in het kaartenbakje zat ik kennelijk als iemand die weleens de andere zou kunnen hebben. Ze stelde me eigenlijk alleen wat vragen om te zien of ik de juiste mening had en misschien ook wel of die niet alleen in woorden van meer dan twee lettergrepen kon worden uitgedrukt.

Die quote komt volgens mij zelfs niet uit het voorgesprek, hij lag waarschijnlijk ook voor die tijd al vast. Ik vind het ook ridicuul, als mensen zich verstoppen achter een ingewikkelde functie-omschrijving, maar dat betekent niet dat ik er ook tegen ben. Als mensen belachelijke dingen willen doen, wie ben ik dan om ze tegen te houden?

Moet je wel meedoen aan dat soort programma’s, waarin je alleen nodig bent voor wat quotes, en die nog wel van het oppervlakkige soort als dat hierboven? Wat er daar tussen aanhalingstekens staat, dat kan iedereen wel vinden, wat schiet men ermee op dat iemand met allerlei titels voor zijn naam en verbonden aan de Leidse universiteit het zegt?

Het is ongetwijfeld allemaal ijdelheid, maar ik hoop dan maar dat die ene kleine nuance die ik kan aanbrengen in de quote die ze voor mij bedacht hadden, dat die het verschil maakt; dat je kunt laten zien dat je over dit soort onderwerpen kunt nadenken zonder onmiddellijk het schuim op je bek te krijgen. Tenzij ze dat er morgenavond natuurlijk uit blijken te hebben geknipt.