Al dat dat geschrijf op het internet — waarom moeten mensen dat allemaal doen? Tijdschriften als Wired en weblogs als Sargasso besteedden de laatste tijd aandacht aan het Amerikaanse bedrijfje Narrative Science. Dat bedrijfje biedt de volgende dienst aan: je geeft ze een bak met data (allerlei tussenstanden in voetbalwedstrijden, of de fluctuaties op de beurs) en de computer maakt er een leesbaar verhaal van, of een serie tweets, of krantenkoppen, of zakelijke rapporten.

Wat een mogelijkheden! Computers verzamelen steeds meer gegevens, volgens sommige bronnen zwerft er over de gemiddelde internetgebruiker inmiddels een dossier rond van ruim duizend pagina’s met alleen maar data. Daar zou je dus ook, met wat selectie, automatisch een prachtige biografie van kunnen laten maken. Zoals je ook iedere dag een gratis een pornografische roman kunt laten schrijven door de gegevens uit je spambox aan elkaar te laten rijgen. En laten we ook de columns voor Neder-L niet vergeten: de computer scant het internet op taalnieuws en schrijft daar een flauw stukje over vol irritante spelfouten.

Het probleem is alleen: wie gaat al die aldus vakkundig geschreven boeken lezen? Een mens heeft nu al zo weinig tijd, moet hij dan ook nog al die vuistdikke biografieën van zijn vrienden tot zich nemen? De oplossing lijkt mij: weer een andere computer, die de belangrijkste informatie in een staatje samenvat dat je als mens dan snel even kunt scannen.

Wat een tijd zal er vrijkomen. Wat kunnen wij mensen met die tijd niet allemaal doen! Bij elkaar schuilen rond het kampvuur en elkaar verhalen vertellen — verzonnen verhalen, zonder gegevens.