Gerard, de wat saaie vakdidacticus, keek verbaasd rond terwijl zijn baas, de hoogleraar Financiële Letterkunde W. Pieterse die op onverklaarbare wijze in een matblauwgekleurde manager veranderd was, het woord voerde over de voordelen van de nieuwe media. Alle collega’s zaten serieus te knikken, alsof het volkomen normaal was wat Pieterse hen aan het vertellen was.

Gerard was weliswaar een beetje saai, maar in zijn boezem bonsde nog altijd het hart van een revolutionair. In de jaren tachtig!
Ja, toen had hij met enkele studiegenoten nog op de barricade gestaan tegen de invoering van de basisbeurs! De voornaamste reden voor dat protest was weliswaar geweest dat men de generatie uit de jaren zestig wilde laten zien dat er nog steeds geprotesteerd werd. Maar ook die reden voor protest was inmiddels verdampt.

Een paar jaar eerder was er een reorganisatieronde geweest. Bij Nederlands en Dutch alleen al waren er 5 medewerkers ontslagen. Had er iemand geprotesteerd toen prachtige, ook door studenten zeer gewaardeerde specialisten op het gebied van, pakweg, Enthousiasmerend declameren, eruit geknikkerd waren?
Gerard had het, in al zijn saaiheid, eens aan een student gevraagd: waarom bezetten jullie het Moedergebouw niet! “Ah, dat is te moeilijk,” had de student gezegd. Te moeilijk! Dat Moedergebouw had welgetweld twee deuren, zodat je drie studenten nodig had: een bij de voordeur, een bij de zijdeur, en een om van de voordeur naar de zijdeur te lopen en af en toe iemand af te lossen!

En zo waren het onderzoek naar én het onderwijs over enthousiasmerend declameren zonder dat er een haan naar kraaide, de nek omgedraaid. 

“Dat zouden ze toch niet weer laten gebeuren!”, dacht Gerard verontrust. (Gerard was zo saai dat hij nauwelijks een gedachte had zonder uitroeptekens. Wouter Pieterse mocht dan in een blauwe manager veranderd zijn – dat betekende toch niet dat de hele afdeling nu ineens onder het regime van accountability of andere moderne fratsen zou komen te vallen.

Wouter Pieterse ging ondertussen onverschrokken voort. “Er zijn natuurlijk ook zaken die we niet meteen op de sociale media gooien. Onze collega’s in Amsterdam kijken ook mee, en die moeten we toch nog steeds veel meer als concurrenten gaan zien. Of, laten we zeggen, concullega’s. Daarom vind ik dat we allemaal ook een weekboekje moeten bijhouden van onze activiteiten, waarin we puntsgewijs opschrijven wat we die week hebben gedaan. Dat gaat niet naar de sociale media, dat gaat naar de leidinggevende. In casu ondergetekende.”

“Wouter!,” zei Gerard. “Mag ik even?” Er viel een ijzige stilte.